Mga wika

Hindi nagpakilalang Diyos si Jesus — Jamal Badawi

Hindi kailanman nagpahayag si Propeta Jesus — sumakanya ang kapayapaan — na siya ay Diyos
Ni Dr. Jamal Badawi

Sa buong mundo, walang relihiyon sa labas ng Kristiyanismo na nag-aatas sa mga tagasunod nito na maniwala, magmahal at gumalang kay Jesus bilang bahagi ng kanilang pananampalataya, maliban sa Islam. Makikita ang patunay nito sa pagbabasa ng Qur’an; halimbawa, sa 19:16–36, 3:33068 at 5:72–77.

Ayon sa Qur’an, kabilang si Jesus sa pinakadakilang mga sugo ng Diyos. Para sa karamihan ng mga Kristiyano, siya ay Diyos na nagkatawang-tao, ganap na tao at ganap na Diyos. Pero maaari bang maging iisa ang may limitasyon at ang walang limitasyon? Ang pagiging ganap na Diyos ay nangangahulugang malaya sa mga anyong may hangganan at sa kawalang-kakayahan. Ang pagiging ganap na tao naman ay nangangahulugang walang pagka-Diyos. Kung ang tinutukoy na pagkakaisa ni Jesus at ng Diyos ay matalinghagang pagkakaisa sa espirituwal na pakikipag-ugnayan, wala sanang problema, dahil naaangkop din ito sa ibang mga propeta.

Ang paggigiit na ‘tunay’ ang pagkakaisang ito ang nagbangon ng mabibigat na tanong na hindi nasagot sa loob ng halos dalawang libong taon, ni walang nakikitang pag-asang malutas ang mga ito sa hinaharap. Naibunyag ng makabagong pananaliksik ang mga ugat sa mitolohiya ng pagdidiyos kay Jesus; tingnan, halimbawa, ang The Myth of God-Incarnate ni John Hick; Pagan Christs at Christianity and Mythology ni J. M. Robertson; at The Bible Myths and their Parallels in Other Religions ni T. W. Doane. Gayunman, maaaring makatulong na suriin nang maikli ang pangunahing mga pangangatwiran para sa inaangking pagka-Diyos ni Jesus.

Para suportahan ang pag-aangking ito, maraming reperensiya ang binabanggit, karamihan mula kina Juan at Pablo. Kung gagamitin ang parehong pamantayan sa iba pang mapagkakatiwalaang saksi na nagsasabing may iba ring mga taong Diyos na nagkatawang-tao, kikilalanin din ba ang kanilang pagka-Diyos? Hindi ba makatarungang itanong muna kung si Jesus — o sinumang iba pa — ay nagsabing siya ay Diyos?

Mga sinasabing pahayag ng pagka-Diyos

Walang kahit isang teksto sa kasulatan kung saan tahasang sinabi ni Jesus na siya ay Diyos. Wala ring di-direktang teksto na maaari lamang unawain bilang pag-aangkin ng pagka-Diyos.

Sa kabaligtaran, maraming malinaw at direktang teksto kung saan itinatanggi ni Jesus ang pagiging kapantay ng Diyos o ang pagkakaroon ng alinman sa mga katangiang pagka-Diyos. Tingnan, halimbawa, ang Juan 8:28–29; 14:10, 24, 28, 31; Marcos 13:32 at 10:18. Para sa isang seryosong usaping gaya ng paniniwala sa Diyos, hindi sapat ang di-direktang ebidensiya o isang matalinghagang pahayag. Hindi rin makatuwirang sabihing itinago ni Jesus bilang mahigpit na lihim ang ganoon kahalagang usapin at dahil dito ay nalito ang napakaraming tao sa loob ng maraming siglo.

Mga himala

Walang himalang iniuugnay kay Jesus na nangangahulugang siya ay Diyos na nagkatawang-tao. Lahat ng malalaking himalang iniuugnay sa kanya ay may kahawig sa Bibliya, kasama ang muling pagkabuhay. Tingnan, halimbawa, ang Hebreo 7:3; 1 Hari 17:22 at 20:35–36; 2 Hari 4:7, 34, 44; 6:17, 20; 13:22; at Ezekiel 37:1–14. Napakalinaw ng ipinakikita ng sinabi ni Jesus: ‘Wala akong magagawa sa sarili kong awtoridad’ (Juan 5:30).

Nagkakasundo ang mga Muslim at Kristiyano na hindi perpekto ang kalikasan ng tao, na kailangan ang pagtubos sa kasalanan at paghahangad ng kaligtasan, at na pangunahing mahalaga ang biyaya at pagpapatawad ng Diyos. Ang pagkakaiba ay nasa paraan ng paghingi ng tawad at paghahanap ng lakas para ‘madaig ang kasalanan’. Itinuturo ng Qur’an na ang Diyos ay kapwa Makatarungan at Maawain. Ngunit dahil Siya ang lumikha sa sangkatauhan at alam Niya ang mga kahinaan nito, hindi Niya hinihingi ang pagdanak ng dugo para magpatawad. Makaaasa sa Kanyang mapagmahal na pagpapatawad ang sinumang taos-pusong nagsisisi at nagpapalago ng relasyon ng pagmamahal sa Diyos, pagsunod at pagpapasakop sa Kanya.

Hindi mapangangatwiranan sa maraming kadahilanan ang pag-aangking makakamit lamang ang kaligtasan sa pamamagitan ng dugo ni Jesus bilang ‘kordero ng Diyos at ganap na handog’. Suriin natin ang isang usapin. Sino ang namatay sa krus, ayon sa salaysay ng Bibliya? Kung si Jesus bilang tao, hindi iyon ang ganap na handog. Walang tao, gaano man kaganap, ang makatutubos sa mga kasalanan ng buong sangkatauhan o makatutugon sa mga hinihingi ng ganap na handog. At kung ang namatay sa krus ay Diyos, patay ba ang Diyos sa loob ng ‘tatlong araw’? Naaayon ba sa Lumang Tipan ang pagsasabi nito? At kung patay ang mismong Tagapagbigay ng Buhay, sino pa ang makapagbabalik sa Kanya sa buhay? Sino ang nangalaga sa sansinukob bago ang Kanyang muling pagkabuhay? Kung nais ng Diyos na lubos na Maawain at Mapagmahal na magpatawad, ano ang makapipigil sa Kanya na gawin iyon sa isang tuwiran, simple at malinaw na paraan? Bakit kailangang matugunan ang ‘hinihingi ng katarungan’ sa pamamagitan ng malubhang kawalang-katarungan: ang pagdurusa at paghihirap ng walang-salang si Jesus? Kung totoo ang matinding kawalang-katarungang ito, naaayon ba iyon sa katangian ng pag-ibig ng Diyos? Gaano kaangkop para sa isang hukom, sa halip na hatulan ang isang kriminal o patawarin ito ayon sa kanyang kapangyarihan, na iutos ang pagpatay sa kanyang ‘kaisa-isang’ anak upang makalaya ang kriminal at maunawaan kung gaano siya kamahal ng hukom? Saan nanggaling ang kuru-kuro ng Diyos na nagdurusa at namamatay? Ano ang kaugnayan nito sa halos katulad na mga mitong nauna sa pagpasok ng doktrinang ito sa simple ngunit malalim na mga aral ni Jesus tungkol sa ganap na paniniwala sa iisang Diyos?

Misteryo

Madalas gamitin ang patotoo ng mga alagad, ni Pablo, ng Simbahan o ng iba bilang ebidensiyang mula sa karanasan na si Jesus ay Diyos. Pero hindi ba nahuhubog na ang karanasang iyon sa simula pa lamang ng pagtanggap sa dogmang si Jesus ay Diyos? Hindi ba para itong pagsasabing kailangan mo munang tanggapin ang dogmang ginawa ng tao pagkatapos ni Jesus na siya ay Diyos, para maranasan mo ang ‘katotohanang’ ito, at saka mo gagamiting patunay ng kanyang pagka-Diyos ang karanasang iyon? Iniisip ko kung may problema ng ‘paikot na pangangatwiran’ sa ganitong uri ng ‘patunay’. Ano ang masasabi natin sa napakaraming tao na nagsasalaysay ng kaparehong karanasan kahit iba’t ibang diyos ang kanilang pinaniniwalaan? Dapat ba nating sabihin sa kanila na kahit taos-puso ang kanilang mga karanasan, hindi kinakailangang patunay ang mga iyon ng sukdulang Katotohanan, at maaari silang mailigaw ng mga karanasang nakabatay sa mga palagay na tinanggap na nila bago pa man?

Sa patotoo naman ni Pablo, makikita natin na ipinakikita ng aklat ng Mga Gawa na inakusahan siya ng hindi pagsasabi ng totoo tungkol sa mga turo ni Jesus. Hindi niya itinanggi ang akusasyon; sa halip, sinubukan niya itong pangatwiranan. Tingnan ang Roma 3:7–8.

Hindi rin matibay na pangangatwiran ang patotoo ng Simbahan sa buong kasaysayan. Ang mga alitan, pagbabaligtad sa mga pasyang sinasabing ginawa sa tulong ng Espiritu Santo, at mga pasyang gaya ng mga Krusada, Inkwisisyon o pagpatay sa mga malayang palaisip at siyentipiko ay hindi kailanman katibayang batay sa karanasan ng pagka-Diyos ni Jesus. Hindi rin ang mga ito patotoo ng mapagpatawad na pag-ibig ng Diyos o ng Kanyang pananahan sa loob, o sa pamamagitan, ng mga nag-angking ‘Kristiyano’ at matatag na naniwalang si Jesus ay Diyos na nagkatawang-tao.

Totoong may mga bagay na hindi lubos na maiintindihan o maiisip ng ating limitadong pag-iisip, gaya ng kawalan ng simula at wakas ng Diyos.

Pero iba ito sa paghingi sa taong pinagkalooban ng Diyos ng kakayahang mangatwiran na tanggapin ang isang malinaw na kontradiksiyon na hindi pa rin naipapaliwanag nang sapat matapos ang dalawang libong taon at milyun-milyong tomo.

Konklusyon

Nakakagulat na ang karamihan sa mga Kristiyano, halos isang libo at apat na raang taon matapos ihayag ang ‘huling tipan’ ng Diyos, ang Qur’an, ay hindi pa rin pamilyar dito. Lalo pa nilang hindi alam ang sinasabi nito tungkol sa kalikasan ni Jesus at sa kanyang mensahe, sa ganap na kaisahan ng Diyos at sa pagiging nasa ilalim Niya lamang ng lahat ng nilikha.

Walang masama sa pag-alam at sa paggamit ng puso at isip para hanapin ang liwanag ng katotohanan. Para sa marami, maaaring humantong ang prosesong iyon sa pagkatuklas na ang personal nilang paniniwala kay Jesus bilang dakilang Sugo ng Diyos, Kanyang lingkod at propeta, ay hindi makademonyo o erehe. Maaaring makita ng isang tao na mas nagiging tapat siya sa Diyos at sa Kanyang sugong si Jesus kapag iniiwasan niya ang mga maling dogmang gawa ng tao.

Nakakasakit sa Diyos at kay Jesus ang mga dogmang ito, sapagkat iniuugnay nila ang iba sa Diyos sa Kanyang mga katangiang Siya lamang ang nagtataglay. Tunay na ang pagtatambal sa Diyos — shirk — ang malaking kasalanang hindi kailanman mapatatawad kung lilisan ang isang tao sa buhay na ito habang nagpupumilit na gawin iyon. Bilang pagtatapos, angkop ang isang bahagi ng salita ng Diyos, ang Qur’an: ‘Dumating sa inyo mula sa Diyos ang isang bagong liwanag at isang malinaw na aklat. Sa pamamagitan nito ay ginagabayan ng Diyos ang lahat ng naghahangad ng Kanyang kaluguran tungo sa mga landas ng kapayapaan at kaligtasan, at inilalabas Niya sila mula sa kadiliman tungo sa liwanag ayon sa Kanyang kalooban, at ginagabayan sila sa isang tuwid na landas’ (5:15–16).


Mga kaugnay na libro at artikulo:
Ang konsepto ng Diyos sa Islam
Isang paanyaya tungo sa tunay na kaligtasan
Ang katotohanan tungkol kay Propeta Jesus
Ang tunay na mensahe ni Jesus
Si Kristo sa Islam, ni Ahmed Deedat
Si Jesus sa Maluwalhating Qur’an
Ang buhay ni Isa (Jesus), sumakanya ang kapayapaan, sa liwanag ng Islam
Itinatanggi ng Bibliya ang pagka-Diyos ni Jesus
Si Jesus at ang Bibliya
Isinugo ba si Jesus upang ipako sa krus?
Higit pa sa Mere Christianity: si C. S. Lewis at ang pagtataksil sa Kristiyanismo
60 tanong para sa mga Kristiyano
Si Jesus at ang Da Vinci Code
Ugnayan ng mga dakila: ipinakikilala ni Propeta Muhammad sa sangkatauhan ang kanyang kapatid na si Jesus
Sinasabi mong sumusunod ka sa mga turo ni Jesus?

Home page