Mga wika

Ang katotohanan tungkol kay Hesus: Maneh Al-Johani

ANG KATOTOHANAN TUNGKOL KAY


HESUS

 

ni

Dr. Maneh Al-Johani

Mga sipi sa Banal na Qur’an

PAUNANG PAHAYAG

INTRODUKSIYON

SI MARIA

ANG MABUTING BALITA AT PAGSILANG NI HESUS

HINDI ANAK NG DIYOS

MISYON NI HESUS

SI HESUS AY ITINAAS SA LANGIT

MGA PUNTONG DAPAT ISAALANG-ALANG

ANG PAPA AY SUMASALUNGAT SA BIBLIYA

RELIHIYON AT SIYENSIYA

MGA EBIDENSIYA PARA SA SALAYSAY NG QUR’AN

MGA DAHILANG HUMAHADLANG SA PAGTANGGAP SA ISLAM

ISLAM: ANG LIKAS NA PANAWAGAN

KARAGDAGANG PAGBABASA SA ISLAM AT KRISTIYANISMO

LIHAM MULA SA ISANG MUSLIM NA BABAENG INGLES

INTRODUKSIYON

BAKIT INAANGKIN NG MGA KRISTIYANO NA SI HESUS AY ANAK NG DIYOS?

 

Mga sipi sa Banal na Qur’an

·

Sabihin: ‘O mga Angkan ng Kasulatan, magkaisa tayo sa isang salitang kapwa natin tinatanggap: na wala tayong sambahin kundi ang Diyos, na wala tayong itambal sa Kanya, at na huwag nating ituring ang isa’t isa na mga panginoon bukod sa Diyos.’ At kung sila ay tumalikod, sabihin: ‘Sumaksi kayo na kami ay mga Muslim.’ (3:64)

·

Sinasabi nila: ‘Nagkaroon ng anak ang Diyos.’ Luwalhati sa Kanya! Hindi Siya nangangailangan ng anuman; sa Kanya ang lahat ng nasa langit at lupa. Wala kayong katibayan para rito. Nagsasabi ba kayo tungkol sa Diyos ng mga bagay na hindi ninyo nalalaman? (10:68)

·

O mga Angkan ng Kasulatan! Bakit ninyo itinatanggi ang mga tanda ng Diyos, gayong kayo mismo ang sumasaksi sa mga ito? (3:70)

·

O mga Angkan ng Kasulatan! Bakit ninyo hinahaluan ng kabulaanan ang katotohanan at sadyang ikinukubli ang katotohanan? (3:71)

Mga sipi sa Hadith:

·

Isinalaysay ni Abu Hurairah na sinabi ng Sugo ni Allah, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan: ‘Ako ang pinakamalapit kay Hesus na anak ni Maria, sa mundong ito at sa susunod. Ang mga propeta ay magkakapatid sa iisang ama ngunit sa magkakaibang ina. Magkakaiba ang kanilang mga ina, ngunit iisa ang kanilang relihiyon. Walang propeta sa pagitan naming dalawa.’ (Al-Bukhari at Muslim).

·

Isinalaysay ni Abu Hurairah na sinabi ng Sugo ni Allah, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan: ‘Sa Kanya na may hawak ng aking kaluluwa, malapit nang bumaba sa inyong gitna ang anak ni Maria bilang makatarungang hukom. Babasagin niya ang mga krus, papatayin ang mga baboy at aalisin ang jizya — isang buwis na ibinabayad ng pamayanang tumatanggap ng pangangalaga ng pinunong Muslim ngunit ang mga kasapi ay hindi yumayakap sa Islam. Aapaw ang kayamanan hanggang wala nang tatanggap nito, at ang isang sajda — ang paglalagay ng noo sa lupa sa pagdarasal ng Muslim — ay magiging higit na mabuti kaysa sa mundo at sa lahat ng nilalaman nito.’ (Al-Bukhari at Muslim).

 

PAUNANG PAHAYAG

Ang kontrobersiya sa pagkakakilanlan ni Hesukristo ang pinakamalaking pagkakaiba ng Islam at Kristiyanismo. Dahil dito, nananatiling magkahiwalay ang mga tagasunod ng dalawang relihiyon. Para sa mga Muslim, si Hesukristo ay dakilang propeta ng Diyos, na minamahal at iginagalang nila tulad nina Abraham, Moises at Muhammad. Para naman sa mga Kristiyano, si Hesus ay Diyos o anak ng Diyos, isang konseptong hindi matatanggap ng mga Muslim. Itinuturo ng Islam na hindi ito kailanman inangkin ni Hesus para sa sarili. Sa katunayan, nakasentro sa kung sino si Hesus ang lahat ng pangunahing doktrina ng Kristiyanismo na tinatanggihan ng Islam. Partikular na kabilang dito ang:

1. Ang Trinidad

2. Ang dibinidad ni Hesus

3. Ang pagiging banal na Anak ng Diyos ni Kristo

4. Ang orihinal na kasalanan, at

5. Ang pagtubos sa kasalanan.

Malinaw na bunga ang lahat ng doktrinang ito ng sobrang pagtataas kay Hesukristo lampas sa katayuang itinakda ng Diyos para sa kanya. Natabunan ng mga pagkakaibang nakasentro kay Hesus ang maraming pagkakatulad ng Kristiyanismo at Islam, gaya ng sistemang moral at diin sa makataong mga prinsipyo. Natabunan maging ang pinaniniwalaan ng mga Muslim tungkol kay Hesukristo: ang pagsilang mula sa birhen, pagsasalita habang nasa duyan, pagsasagawa ng mga himala at muling pagdating.

Layunin ng susunod na dalawang artikulo na ilahad ang tunay na larawan ni Hesus sa Islam at ipaliwanag kung bakit lumihis ang mga Kristiyano sa kanyang orihinal na mga turo. Ipinakikita rin ng una na maraming iskolar at palaisip na nasa loob pa rin ng Kristiyanismo ang unti-unting sumasang-ayon sa pananaw ng Islam tungkol kay Hesus, at madalas ay hindi nila ito namamalayan. Kaayon ito ng aking paniniwalang habang sumusulong ang siyensiya at pag-aaral ng Bibliya, lalo silang makikiayon sa Islam. Ibig sabihin, mas nagiging malinaw ang katotohanan ng Islam habang lumilipas ang panahon. Ipinahihiwatig ito ng Diyos sa sumusunod na talata ng Banal na Qur’an:

Ipapakita Namin sa kanila

ang Aming mga tanda sa mga abot-tanaw at sa kanilang mga sarili, hanggang maging malinaw sa kanila na ito ang katotohanan. (41:53)

M. J.

 

INTRODUKSIYON

Nasa pagitan ng dalawang sukdulang pananaw ang pagtingin ng Islam kay Hesus. Ang mga Hudyong hindi tumanggap sa kanya bilang propeta ng Diyos ay tumawag sa kanya na impostor. Ang mga Kristiyano naman ay naniniwalang anak siya ng Diyos at sinasamba siya sa gayong paraan. Itinuturing ng Islam si Hesus na isa sa mga dakilang propeta ng Diyos, na kapantay ng paggalang kina Abraham, Moises at Muhammad ang paggalang sa kanya. Umaayon ito sa konsepto ng Islam tungkol sa pagiging iisa ng Diyos, pagkakaisa ng banal na gabay at papel ng magkakasunod na mensahe ng mga sugo na punan ang isa’t isa. Ang diwa ng Islam ay boluntaryong pagsunod sa kalooban ng Diyos. Ipinahayag ito kay Adan at ipinasa niya sa kanyang mga anak. Ang lahat ng sumunod na rebelasyon kina Noe, Abraham, Moises, Hesus at sa huli kay Muhammad ay tumugma sa mensaheng iyon, na may dagdag na paglilinaw sa relasyon ng tao sa Diyos, ng tao sa tao, ng tao sa kapaligiran at sa pamumuhay ayon sa mga tagubilin ng Diyos. Kaya itinuturing ng Islam na anumang kontradiksiyon sa mga relihiyong ipinahayag ay elementong ipinasok ng tao. Hindi dapat maging eksepsiyon ang katayuan ni Hesus sa tatlong pangunahing relihiyon: Hudaismo, Kristiyanismo at Islam.

Hindi nagbibigay ang Qur’an ng detalyadong talambuhay ni Hesus, ngunit itinatampok nito ang mahahalagang aspekto ng pagsilang, misyon at pag-akyat niya sa langit, at nagbibigay ng hatol sa mga paniniwalang Kristiyano tungkol sa kanya.

 

SI MARIA

Nagsisimula ang kuwento ni Hesus sa Qur’an noong si Maria, ang magiging ina ni Hesus, ay nasa sinapupunan pa ng sarili niyang ina. Ipinangako ng asawa ni Imran, ang ina ni Maria, na ilalaan niya ang kanyang anak sa paglilingkod sa Diyos sa templo. Madalas makakita si Zacarias, na siyang nag-aalaga kay Maria, ng pagkain sa piling ni Maria. Nang tanungin ni Zacarias si Maria kung saan nanggaling ang pagkain, sumagot si Maria na mula ito sa Diyos. Ganito ang mga talata:

Nang sabihin ng asawa ni Imran: ‘Panginoon ko, ipinangako ko

sa Iyo ang nasa aking sinapupunan upang ilaan sa Iyong paglilingkod. Tanggapin Mo ito mula sa akin. Ikaw ang Nakakarinig at Nakakaalam.’ Nang maipanganak niya ang sanggol, sinabi niya: ‘Panginoon ko, babae ang aking isinilang… Pinangalanan ko siyang Maria, at ipinagkakatiwala ko sa Iyo siya at ang kanyang mga magiging anak upang ingatan laban sa isinumpang si Satanas.’ Tinanggap ng kanyang Panginoon ang bata nang may biyaya, pinalaking mabuti at ipinag-alaga kay Zacarias. Sa tuwing papasok si Zacarias sa kanyang silid sa santuwaryo, may makikita siyang pagkain. ‘Maria,’ sabi niya, ‘saan ito nanggaling?’ ‘Mula sa Diyos,’ sagot niya. Tunay na walang takda ang pagkakaloob ng Diyos ng ikabubuhay sa sinumang Kanyang nais. (3:35–37)

 

ANG MABUTING BALITA AT PAGSILANG NI HESUS

Nang maging nasa hustong gulang si Maria, nagpakita sa kanya ang Banal na Espiritu, ang Arkanghel Gabriel, sa anyo ng lalaki at nagbalita tungkol sa isang anak na lalaki. Mababasa sa Qur’an ang ganitong pag-uusap ni Maria at ng mga anghel:

Nang sabihin ng mga anghel: ‘Maria, naghahatid sa iyo ang Diyos ng mabuting balita ng isang Salitang mula sa Kanya, na ang pangalan ay Mesiyas Hesus, anak ni Maria. Magkakaroon siya ng mataas na dangal sa mundong ito at sa kabilang buhay, at mapapabilang sa mga malapit sa Diyos. Makikipag-usap siya sa mga tao mula sa duyan at kapag nasa hustong gulang, at magiging isa sa mga matuwid.’ Sinabi ni Maria: ‘Panginoon ko, paano ako magkakaroon ng anak na lalaki gayong walang lalaking humawak sa akin?’ Sumagot siya: ‘Gayon nga; lumilikha ang Diyos ng anumang Kanyang nais. Kapag nagpasya Siya sa isang bagay, sinasabi lamang Niya: “Mangyari!”, at ito ay nangyayari.’ (3:45–47)

Nagbuntis si Maria sa pamamagitan ng himala at lumayo sa isang lugar upang hintayin ang kanyang panganganak. Sa kabanatang ‘Maria’, inilalarawan ng Qur’an ang kanyang nadama at ang sinabi ng mga Hudyo nang iuwi niya ang sanggol:

Dinala niya sa sinapupunan ang bata at nagtungo sa malayong lugar. Dinala siya ng kirot ng panganganak sa paanan ng puno ng datiles. Sinabi niya: ‘Sana ay namatay na ako bago ito at naging lubusang limot na bagay!’ May tumawag sa kanya mula sa ibaba: ‘Huwag kang malungkot; naglagay ang iyong Panginoon ng batis sa ibaba mo. Alugin mo rin papalapit sa iyo ang puno ng datiles, at maglalaglag ito sa iyo ng sariwa at hinog na bunga. Kumain ka, uminom at mapanatag. Kung may makita kang tao, sabihin mo: “Nangako akong mag-ayuno para sa Napakamaawain, kaya hindi ako makikipag-usap sa sinumang tao ngayon.”’ Pagkatapos ay dinala niya ang sanggol sa kanyang mga kababayan, na karga-karga ito. Sinabi nila: ‘Maria, gumawa ka ng kakila-kilabot na bagay! Kapatid ni Aaron, hindi masamang tao ang iyong ama, ni hindi mahalay ang iyong ina.’ Itinuro ni Maria ang bata. Ngunit sinabi nila: ‘Paano kami makikipag-usap sa isang sanggol na nasa duyan pa?’ Sinabi niya: ‘Ako ay lingkod ng Diyos. Ibinigay Niya sa akin ang Kasulatan at ginawa Niya akong propeta. Biniyayaan Niya ako saanman ako naroroon, at iniutos Niya sa akin ang pagdarasal at pagbibigay-kawanggawa habang ako ay nabubuhay, pati ang pagiging mabuti sa aking ina. Hindi Niya ako ginawang palalo o masama. Sumasaakin ang kapayapaan sa araw ng aking pagsilang, sa araw ng aking kamatayan at sa araw ng aking muling pagkabuhay.’ (19:22–33)

 

HINDI ANAK NG DIYOS

Sa parehong kabanata, pagkatapos ng naunang sipi, tiniyak ng Diyos kay Muhammad at sa buong mundo na iyon ang katotohanan tungkol kay Hesus, kahit hindi ito tanggapin ng mga Kristiyano. Hindi anak ng Diyos si Hesus. Malinaw na anak siya ni Maria. Nagpatuloy ang mga talata:

Iyan si Hesus na anak ni Maria, ang salita ng katotohanan tungkol sa kanilang pinagdududahan. Hindi marapat sa Diyos na magkaroon ng anak. Luwalhati

sa Kanya! Kapag nagpasya Siya sa isang bagay, sinasabi lamang Niya: ‘Mangyari!’, at ito ay nangyayari. (19:34–35)

Pagkatapos ng malinaw na pahayag na ito tungkol sa kalikasan ni Hesus, inatasan ng Diyos si Muhammad na anyayahan ang mga Kristiyano sa isang patas na kasunduan: ang pagsamba sa iisang Diyos.

Tunay na ang Diyos ang Panginoon ko at Panginoon ninyo, kaya sambahin ninyo Siya. Ito ang matuwid na landas. (19:36)

Sa kasunod na bahagi ng parehong kabanata, tinatanggihan ang konsepto ng pagkakaroon ng Diyos ng anak sa mas matitinding salita:

Sinasabi nila: ‘Nagkaroon ng anak ang Napakamaawain.’ Tunay na naglahad kayo ng kasuklam-suklam na bagay! Halos magiba ang mga langit, mabiyak ang lupa at gumuho ang mga bundok dahil iniukol nila ang isang anak sa Napakamaawain. Hindi marapat sa Napakamaawain na magkaroon ng anak. Walang sinuman sa langit at lupa na hindi lalapit sa Napakamaawain bilang lingkod. (19:88–93)

Kinikilala ng Qur’an na walang amang tao si Hesus. Ngunit hindi nito ginagawang anak ng Diyos si Hesus o ang Diyos mismo. Sa ganoong pamantayan, mas may karapatang maging anak ng Diyos si Adan, dahil wala siyang ama ni ina. Kaya inaanyayahan tayo ng Qur’an na pansinin ang mahimalang paglikha sa kanilang dalawa sa sumusunod na talata:

Tunay na ang kalagayan ni Hesus sa paningin ng Diyos ay tulad ng kay Adan: nilikha Niya siya mula sa alabok, pagkatapos ay sinabi sa kanya: ‘Maging!’, at siya ay nalikha. (3:59)

Gaya ng pagtanggi sa pagiging anak ng Diyos ni Hesus, mariin ding tinatanggihan ng Qur’an ang konsepto ng Trinidad, sapagkat iisa ang Diyos. Ito ang diwa ng lahat ng rebelasyong nagtuturo ng iisang Diyos. Sa lohika at simpleng aritmetika, ang tatlo ay hindi isa. Kinakausap ng Qur’an ang mga Kristiyano sa sumusunod na mga talata ng kabanatang ‘Ang Kababaihan’:

O mga Angkan ng Kasulatan, huwag magmalabis sa inyong relihiyon at huwag magsabi tungkol sa Diyos maliban sa katotohanan. Ang Mesiyas, si Hesus na anak ni Maria, ay sugo lamang ng Diyos, ang Kanyang Salitang ipinagkaloob kay Maria at isang espiritung mula sa Kanya. Kaya maniwala sa Diyos at sa Kanyang mga sugo, at huwag magsabi ng ‘Tatlo’. Tumigil kayo; higit itong mabuti para sa inyo. Ang Diyos ay iisang Diyos lamang. Luwalhati sa Kanya — higit Siyang mataas kaysa sa pagkakaroon ng anak! Sa Kanya ang lahat ng nasa langit at lupa. Sapat ang Diyos bilang tagapangalaga.

Hindi hahamakin ng Mesiyas ang pagiging lingkod ng Diyos, ni ng mga anghel na malapit sa Kanya. Ang sinumang humahamak sa paglilingkod sa Kanya at nagmamataas ay tiyak Niyang titipunin sa Kanyang harapan, silang lahat.

Sa mga naniniwala at gumagawa ng matuwid, ibibigay Niya nang buo ang kanilang gantimpala at daragdagan pa ito mula sa Kanyang biyaya. Ngunit ang mga humahamak at nagmamataas ay paparusahan Niya nang matindi, at wala silang masusumpungang kaibigan o katulong bukod sa Diyos. (4:171–173)

Nagpapatuloy ang mga talata sa pagtuon ng atensiyon ng lahat ng tao sa ebidensiyang dala ni Muhammad. Alam ng Diyos na madalas mamana ng mga tao ang mga ideya at paniniwalang naglalaman din ng pagkakamali at interpretasyon ng nakaraang mga henerasyon. Wala silang paraan para matuklasan ang mga kamaliang iyon nang sila lamang. Kaya ipinapakita ng Diyos ang Qur’an bilang ebidensiya sa mga taong ito. Sinasabi Niya:

O mga tao, dumating na ang malinaw na katibayan

mula sa inyong Panginoon; nagpadala Kami sa inyo ng maliwanag na tanglaw. Ang mga naniniwala sa Diyos at mahigpit na kumakapit sa Kanya ay tiyak Niyang tatanggapin sa Kanyang awa at biyaya, at aakayin Niya sila patungo sa Kanya sa matuwid na landas. (4:173–175)

Inilalahad ng Qur’an ang pagtanggi sa dibinidad ni Hesus, at pati ni Maria, bilang pag-uusap ng Makapangyarihang Diyos at ni Hesus sa Araw ng Paghuhukom. Titipunin sa harap ng Diyos ang mga sugo at lahat ng bansa. Tatanungin Niya ang mga sugo kung paano sila tinanggap ng mga komunidad nila at kung ano ang kanilang sinabi sa mga ito. Isa sa mga tatanungin si Hesus:

Kapag sinabi ng Diyos: ‘Hesus na anak ni Maria, sinabi mo ba sa mga tao: “Ituring ninyo ako at ang aking ina na mga diyos bukod sa Diyos”?’ Sasagot siya: ‘Luwalhati sa Iyo! Hindi marapat sa akin na magsabi ng wala akong karapatang sabihin. Kung sinabi ko iyon, tiyak na alam Mo. Alam Mo ang nasa aking kalooban, ngunit hindi ko alam ang nasa Iyong kalooban. Alam Mo ang mga nakatagong bagay. Wala akong sinabi sa kanila maliban sa iniutos Mo: “Sambahin ang Diyos, ang aking Panginoon at inyong Panginoon.” Naging saksi ako sa kanila habang kasama nila ako; nang kunin Mo ako patungo sa Iyo, Ikaw ang nagbantay sa kanila. Ikaw ang saksi sa lahat ng bagay. Kung parurusahan Mo sila, sila ay mga lingkod Mo; kung patatawarin Mo sila, Ikaw ang Makapangyarihan at Marunong.’ Sasabihin ng Diyos: ‘Ito ang araw na pakikinabangan ng matatapat ang kanilang katapatan. Naghihintay sa kanila ang mga harding may mga ilog na dumadaloy sa ilalim, at mananahan sila roon magpakailanman. Nalulugod ang Diyos sa kanila at nalulugod sila sa Kanya. Ito ang dakilang tagumpay.’

 

MISYON NI HESUS

Maaaring itanong ngayon: Kung tinatanggihan ng Qur’an ang Trinidad at ang pagiging anak ng Diyos ni Hesus, ano ang talagang misyon ni Hesus ayon sa Qur’an?

Si Hesus ay bahagi ng mahabang hanay ng mga propeta at sugong ipinadala ng Diyos sa iba’t ibang lipunan at bansa sa tuwing kailangan nila ng gabay o lumilihis sila sa mga turo Niya. Espesyal na inihanda ng Diyos si Hesus upang ipadala sa mga Hudyong lumayo sa mga turo ni Moises at ibang sugo. Tulad ng mahimalang pagsuporta sa kanya sa pagkabuo sa sinapupunan, pagsilang at pagkabata, sinuportahan din siya ng maraming himala upang patunayang isa siyang sugo mula sa Diyos. Pero tinanggihan ng karamihan sa mga Hudyo ang kanyang misyon. Tungkol sa misyong ito ang sumusunod na mga talata ng Qur’an, na pagpapatuloy ng naunang sipi ng mabuting balita kay Maria:

Ituturo Niya sa kanya ang Kasulatan, karunungan, Torah at Ebanghelyo, at gagawin siyang sugo

sa mga anak ni Israel, na nagsasabi: ‘Dumating ako sa inyo na may tandang mula sa inyong Panginoon. Gagawa ako para sa inyo mula sa putik ng hugis na tulad ng ibon; hihingahan ko ito at magiging ibon sa kapangyarihan ng Diyos. Pagagalingin ko rin ang bulag at may ketong at bubuhayin ang mga patay, sa kapangyarihan ng Diyos. Sasabihin ko rin sa inyo ang mga kinakain ninyo at ang iniimbak sa inyong mga tahanan. Tunay na may tanda rito para sa inyo kung kayo ay mga mananampalataya. Pinagtitibay ko rin ang katotohanan ng Torah na nauna sa akin at pinahihintulutan para sa inyo ang ilang bagay na dating ipinagbawal. Dumating ako na may tandang mula sa inyong Panginoon; kaya matakot sa Diyos at sundin ako. Tunay na ang Diyos ang Panginoon ko at Panginoon ninyo; sambahin ninyo Siya. Ito ang matuwid na landas.’ (3:45–51)

Sa ibang talata ng Qur’an, kinumpirma ni Hesus ang bisa ng Torah na ipinahayag kay Moises. Naghatid din siya ng mabuting balita ng huling sugong darating pagkatapos niya. Malinaw ito sa sumusunod na talata:

Nang sabihin ni Hesus na anak ni Maria: ‘Mga anak ni Israel, tunay na ako ang sugo ng Diyos sa inyo, na nagpapatibay sa Torah na nauna sa akin at naghahatid ng mabuting balita tungkol sa isang sugong darating pagkaraan ko, na tatawaging ang pinupuri.’ Tandaan na ito ang salin ng Ahmad, na isa sa mga pangalan ni Propeta Muhammad. (61:6)

Binabanggit sa Luma at Bagong Tipan ng Bibliya ang sugong ibinalita ni Hesus. May ilang propesiya sa Lumang Tipan na si Propeta Muhammad lang ang tinutukoy. Isa lang ang babanggitin ko na walang ibang naaangkop kundi si Propeta Muhammad. Sa propesiyang ito kay Moises, sinabi na magpapadala ang Diyos ng propetang tulad ni Moises mula sa mga ‘kapatid’ ng mga Israelita. Magiging tagapagtatag, lider at huwaran siya ng isang komunidad ng mga nananampalataya. Mababasa ito sa mga sumusunod na talata ng Deuteronomio 18:

Magbabangon Ako para sa kanila ng isang propetang tulad mo mula sa kanilang mga kapatid; ilalagay Ko ang Aking mga salita sa kanyang bibig, at sasabihin niya sa kanila ang lahat ng Aking iuutos. Ang sinumang hindi makinig sa Aking mga salitang sasabihin niya sa Aking pangalan ay Ako mismo ang maniningil. (Deuteronomio 18:18–20)

Makikita agad ng sinumang pamilyar sa buhay ni Propeta Muhammad na walang mas angkop sa paglalarawang ito kaysa sa kanya. Siya, hindi si Hesus, ang katulad ni Moises na isinilang sa karaniwang mga magulang, nag-asawa, bumuo ng komunidad ng mga nananampalataya, nagtatag ng dakilang batas at namatay nang natural.

Ipinakikita ng masusing pag-aaral ng Bagong Tipan na ang parehong propeta ang tinutukoy ni Hesus sa Juan 14:16–17:

Hihiling ako sa Ama, at bibigyan Niya kayo ng isa pang Mang-aaliw upang makasama ninyo magpakailanman, ang Espiritu ng Katotohanan.

Sa mas huling bahagi ng Juan, mas espesipikong inilalarawan ang Espiritu ng Katotohanan at ang kanyang papel, gaya ng nasa Juan 16:13–14:

Kapag dumating ang Espiritu ng Katotohanan, papatnubayan niya kayo sa buong katotohanan, sapagkat hindi siya

magsasalita sa kanyang sariling kapangyarihan, kundi sasabihin niya ang lahat ng kanyang naririnig at ipahahayag sa inyo ang mga bagay na darating. Luluwalhatiin niya ako…

Hindi sapat ang mga salita ng propesiyang ito para sa karaniwang konklusyong tumutukoy ito sa Espiritu Santo. Hindi umaangkop ang paliwanag na Espiritu Santo dahil sa naunang talata sa Juan na nagsasabing:

Gayunman, sinasabi ko sa inyo ang katotohanan: makabubuti sa inyo na ako ay umalis, sapagkat kung hindi ako aalis, hindi darating sa inyo ang Mang-aaliw.

Malinaw sa Bibliya na bumibisita na sa mga tao ang Espiritu Santo bago at habang nabubuhay si Hesus. Napuspos si Juan ng Espiritu Santo bago pa siya isilang, at tinanggap mismo ni Hesus ang Espiritu Santo sa anyo ng kalapati.

Batay sa propesiya, ang mga katangian ng Mang-aaliw na ito

ay ang sumusunod:

1. Hindi siya darating hangga’t hindi umaalis si Hesus.

2. Mananatili siyang kasama ng mga nananampalataya magpakailanman.

3. Luluwalhatiin niya si Hesus.

4. Sasabihin niya ang naririnig niya mula sa Diyos.

Kay Propeta Muhammad lamang tumutugma ang mga katangiang ito, gaya ng

ipinaliliwanag sa sumusunod na maiikling obserbasyon:

  1. Si Propeta Muhammad ang tanging sugong dumating pagkaraan ni Hesus. May
    anim na siglo sa pagitan nila. Ang misyon ni Hesus ay para lamang sa
    ‘nawawalang mga tupa ng mga anak ni Israel’, ngunit para sa lahat ng tao ang mensahe ni Muhammad. Ipinapaliwanag nito ang ikalawang katangian.
  2. Ang mensahe lang ni Propeta Muhammad ang nilayon ng Diyos na maging para sa buong mundo at magpakailanman. Tugma ito sa pahayag na mananatiling kasama ng mga tapat na nananampalataya ang Mang-aaliw magpakailanman.
  3. Walang propetang nagbigay kay Hesus ng higit na pagdakila kaysa kay Propeta Muhammad. Tinawag siyang impostor ng mga Hudyo at pinaratangan ng imoralidad ang kanyang ina. Tinangka nilang ipako siya sa krus. Itinuring ni Propeta Muhammad si Hesus na dakilang propeta at ‘Salita ng Diyos’. May mga himalang inuugnay sa kanya ang Qur’an na hindi nakatala sa Bibliya. Kinikilala si Maria bilang pinakamalinis ang puri at pinakamabuting babae sa Paraiso. Sa ganitong paraan, totoong dinakila ni Muhammad si Hesus.
  4. Malinaw ding naaangkop kay Propeta Muhammad ang ikaapat na katangian. Ipinahayag sa kanya ang Qur’an sa pamamagitan ng anghel na si Gabriel. Kapag natapos ng anghel ang pagbigkas, ipinapasa ni Propeta Muhammad sa kanyang mga kasamahan, salita sa salita, ang kanyang narinig, nang walang idinadagdag, binabago o nalilimutan. Ganito rin siya inilalarawan ng Qur’an: ‘Hindi siya nagsasalita ayon sa sariling pagnanasa. Sinasabi lamang niya ang ipinahayag sa kanya.’ (53:3–4). Kung ihahambing ito sa ‘Hindi siya magsasalita sa kanyang sariling kapangyarihan’, makikita ang kapansin-pansing pagkakatulad ng mga katangian ng Mang-aaliw at ni Propeta Muhammad. Ang mga ito at ibang hula sa Luma at Bagong Tipan ay malinaw na nagsasabi ng pagdating ni Propeta Muhammad. Itinatanggi siya ng mga Hudyo at Kristiyano batay sa maling pagkaunawa at pagkiling, sa halip na sa maingat na pag-aaral ng Bibliya, Qur’an at makabagong natuklasan sa paghahambing ng mga relihiyon.

 

SI HESUS AY ITINAAS SA LANGIT

Malungkot na katotohanan sa kasaysayan na hindi marami ang sumusunod sa ‘matuwid na landas’ na itinuro ni Hesus. Sumunod sa kanya ang iilang alagad na binigyang-inspirasyon ng Diyos upang suportahan siya. Bukod dito, nagplano ang mga hindi nananampalataya na patayin si Hesus, tulad ng ginawa nila kay Muhammad anim na siglo pagkaraan. Pero may mas magandang plano ang Diyos para sa kanya at sa kanyang mga tagasunod, gaya ng sumusunod na mga talata ng Qur’an:

Nang makita ni Hesus ang kanilang hindi paniniwala, sinabi niya:

‘Sino ang aking mga katulong sa layon ng Diyos?’ Sinabi ng mga alagad: ‘Kami ang mga katulong ng Diyos. Naniniwala kami sa Diyos; sumaksi ka sa aming pagpapasakop. Panginoon namin, naniniwala kami sa Iyong ipinahayag at sinusunod namin ang sugo. Isulat Mo kami sa mga sumasaksi.’ Nagbalak sila, at nagpanukala rin ang Diyos; ang Diyos ang pinakamahusay sa mga nagpapasya. Nang sabihin ng Diyos: ‘Hesus, kukunin kita patungo sa Akin at itataas sa Akin, at lilinisin kita mula sa mga hindi naniniwala. Ilalagay Ko ang iyong mga tagasunod sa ibabaw ng mga hindi naniniwala hanggang sa Araw ng Muling Pagkabuhay. Pagkatapos ay babalik kayo sa Akin, at hahatulan Ko kayo sa inyong pinagtatalunan. Ang mga hindi naniniwala ay parurusahan Ko nang matindi sa mundong ito at sa susunod; wala silang magiging katulong.’ (3:52–56)

Gaya ng ipinakikita ng mga talata sa itaas, itinaas si Hesus sa langit bago siya mamatay.

Ibig sabihin, ayon sa Qur’an, hindi siya ipinako sa krus. Binalak

ng mga kaaway ni Hesus na patayin siya sa krus, ngunit iniligtas siya ng Diyos at

ibang tao ang ipinako. Ang balak na ito at ang maling paratang laban kay Maria

ay itinuturing ng Qur’an na ilan sa mga kasalanan ng mga Hudyong hindi naniniwala. Lahat

ng ito ay malinaw sa sumusunod na sipi:

Dahil sa kanilang hindi paniniwala at sa mabigat na paninirang-puri kay Maria, at sa kanilang pagsasabing: ‘Pinatay namin ang Mesiyas, si Hesus na anak ni Maria, ang sugo ng Diyos’… Ngunit hindi nila siya pinatay ni ipinako; ginawa lamang na magmukhang gayon sa kanila. Ang mga nagtatalo tungkol sa kanya ay tunay na nag-aalinlangan: wala silang kaalaman kundi pagsunod sa palagay. Tiyak na hindi nila siya pinatay… Hindi; itinaas siya ng Diyos patungo sa Kanya. Ang Diyos ay Makapangyarihan at Marunong. Walang sinuman sa Angkan ng Kasulatan na hindi tiyak na maniniwala sa kanya bago ang kanyang kamatayan; at sa Araw ng Muling Pagkabuhay, magiging saksi siya laban sa kanila. (4:156–159)

Sino ang ipinako sa krus sa halip na si Hesus? Hindi ito dinetalye ng Qur’an o sinagot ang tanong na ito. Nagmungkahi ng ilang pangalan ang mga tagapagpaliwanag, ngunit pawang personal na haka-haka ang mga ito. Hindi sinusuportahan ang mga ito ng Qur’an o ng mga sinabi ni Propeta Muhammad.

Ibig sabihin nito, babalik si Hesus bago ang Araw ng Paghuhukom. Muli, hindi tahasang binabanggit sa Qur’an ang Ikalawang Pagdating. Pero ang huling talata sa naunang sipi — walang sinuman sa Angkan ng Kasulatan na hindi tiyak na maniniwala sa kanya bago ang kanyang kamatayan, at sa Araw ng Muling Pagkabuhay ay magiging saksi siya laban sa kanila — ay inunawa ng mga tagapagpaliwanag na babalik si Hesus at maniniwala sa kanya ang lahat ng Kristiyano at Hudyo bago siya mamatay. Sinusuportahan ito ng mga mapagkakatiwalaang sinabi ni Propeta Muhammad.

 

MGA PUNTONG DAPAT ISAALANG-ALANG

Matapos basahin ito, posibleng sabihin ng isang nananampalatayang Kristiyano: ‘Ito pala ang pananaw tungkol kay Hesus ng mga Muslim na itinuring naming mga pagano o hindi nananampalataya.’ Pero ang ipinapakitang pananaw ng Qur’an ay nararapat man lang sa seryosong konsiderasyon ng mga tunay na interesado sa Diyos, pananampalataya at maging sa Kristiyanismo, sa sumusunod na mga dahilan:

  • Ang Qur’an ang huling anyo ng pahayag ng Diyos, at ang sinasabi nito ang sukdulang katotohanan. Maaaring hindi ito gaanong makahulugan sa mga hindi kumikilala sa Qur’an bilang gayon. Gayunman, ang kasaysayan ng Qur’an, ang makabagong pagsusuri sa teksto at ang makaagham na pagsasaliksik sa nilalaman nito ay hindi nag-iiwan ng pag-aalinlangan sa katotohanang taglay nito. Ang madalas na pahayag na salita lamang ni Muhammad ang Qur’an, na kinopya niya ang kanyang kaalaman sa mga sangguniang Hudyo at Kristiyano, ay mula sa mga hindi nakaaalam sa kasaysayan ng mundo, sa Qur’an o kay Muhammad. Lumitaw ang unang salin ng Bibliya sa Arabe dalawang siglo pagkatapos ng misyon ni Muhammad. Kung idaragdag ang hindi niya pagkatutong bumasa at sumulat, at ang kakulangan ng mga aklat panrelihiyon sa anumang wika sa labas ng mga simbahan at templo noong ikaanim na siglo, mauunawaan ang kawalang-katwiran ng paratang na ito.
  • Dahil iisa ang mensahe ng Diyos at para ito sa lahat, kailangang tanggapin ang lahat ng Kanyang sugo. Ang pagtanggi sa isang sugo ay katumbas ng pagtanggi sa lahat. Tinatanggihan ng mga Hudyo ang misyon ni Hesus at Muhammad; tinatanggihan ng mga Kristiyano ang misyon ni Muhammad. Tinatanggap naman ng mga Muslim ang lahat, pero tinatanggihan ang maling historikal na interpretasyon at ang mga elementong mula sa tao sa mga misyong iyon.
  • Dahil sa Qur’an, minamahal at iginagalang ng mga Muslim si Hesus katulad ng pagmamahal at paggalang nila kay Propeta Muhammad. May mga himala rin ni Hesus na nasa Qur’an pero hindi nakatala sa kasalukuyang Ebanghelyo. Ilan sa mga halimbawa ang pagsasalita niya mula sa duyan at ang kakayahang sabihin sa mga tao ang kanilang kinakain o iniimbak sa mga bahay nila.
  • Karaniwang nalalaman na ipinakilala ni San Pablo at ng kanyang mga tagasunod ang pagka-Diyos ni Hesus, at naitatag ito sa kapalit ng buhay ng milyun-milyong Kristiyano sa kasaysayan. Ito ang nagbunsod sa bantog na sinabi ni Castillo: ‘Ang pagsunog sa tao ay hindi pagpapatunay ng aral.’
  • Ipinilit ang pagpili sa apat na Ebanghelyong mayroon ngayon sa pulong sa Nicea noong 325 C.E., sa ilalim ng pagtangkilik ng paganong Emperador Constantino at para sa layuning pampulitika. Daan-daang Ebanghelyo at kasulatang panrelihiyon ang ibinilang sa apokripa, o mga aklat na pinagdududahan ang pagiging tunay. Isinulat ng mga alagad ni Hesus ang ilan sa mga iyon. Kung hindi man higit na mapagkakatiwalaan kaysa sa apat na Ebanghelyo, kapantay ang mga ito sa pagiging mapagkakatiwalaan. May ilan pang makukuha ngayon, gaya ng Ebanghelyo ni Barnabas at Ang Pastol ni Hermas, na umaayon sa Qur’an.
  • Hindi lamang mga Muslim ang kumikilala sa pagiging iisa ng Diyos at sa pagiging tao ni Hesus, kundi pati mga Hudyo at ilang unang pangkat ng Kristiyanismo, tulad ng mga Ebionite, Cerinthian, Basilidian, Carpocratian at Hypsistarian, upang banggitin ang ilang unang pangkat. Tinanggap din ng mga Arian, Paulician at Goth si Hesus bilang propeta ng Diyos. Maging sa makabagong panahon, may mga simbahan sa Asya at Aprika, ang simbahang Unitarian at mga Saksi ni Jehova na hindi sumasamba kay Hesus bilang Diyos.
  • Ipinakikita ng karamihan sa seryosong pag-aaral ng Bibliya na malaki ang bahagi rito ng mga idinagdag na hindi sinabi ni Hesus ni ng mga sumulat ng Ebanghelyo. Ayon kay Heinz Zahrnt, ang simbahan ay ‘naglagay sa bibig ni Hesus ng mga salitang hindi niya binigkas at nag-ukol sa kanya ng mga gawaing hindi niya ginawa.’ Nakarating sa ganitong pasya ang ilang kasapi mismo ng simbahan. Ngunit inililihim ang mga ito o ipinababatid lamang sa mga dalubhasa. Isa sa mga nagpakitang walang batayan ang karamihan sa sinasabi ng simbahan tungkol kay Hesus ay si Rudolf Augustein sa kanyang aklat na Jesus Son of Man, o Si Hesus, Anak ng Tao, na inilathala sa Alemanya noong 1972 at isinalin sa Ingles noong 1977.
  • Ang suliranin ng Kristiyanismo sa kasalukuyan ay ang lubos na maling pagkaunawa kay Hesus. Hinahamon ng mga pag-aaral ang kanyang kalikasan, misyon at ang sinasabing kamatayan at muling pagkabuhay. Isa rito ang aklat na The Myth of God Incarnate, o Ang Mito ng Diyos na Nagkatawang-tao, na inilathala noong 1977, pinatnugutan ni John Hick at isinulat ng pitong iskolar sa teolohiya sa Inglatera. Ang kanilang pasya ay si Hesus ay ‘isang taong kinilala ng Diyos para sa natatanging tungkulin sa banal na layunin, at… ang huling pagtingin sa kanya bilang Diyos na nagkatawang-tao… ay isang makalamat o makatang paraan ng pagsasabi ng kanyang kahalagahan sa atin.’ Ang pinakamainam na naisagot ni George Carey sa kanyang pagtatangkang pasinungalingan ang mga iskolar na iyon ay na hindi mauunawaan ang misyon ni Hesus ni maipapaliwanag ang kanyang impluwensiya kung hindi siya ituturing na Diyos na nagkatawang-tao. Talagang mahinang pangangatwiran ito, sapagkat ang lahat ng dakilang propeta, tulad nina Abraham, Moises at Muhammad, ay nagkaroon ng napakalaking impluwensiya sa mga tao, at wala ni isa sa kanila ang nag-angking siya ay Diyos o anak ng Diyos.
  • Siyempre, wala ang kaisipan ng Trinidad maging sa kasalukuyang Bibliya. May mga pahayag na tumatanggi rito, gaya ng ‘Ang Panginoon nating Diyos ay iisang Panginoon’ (Marcos 12:29), at marami pang iba.
  • Mahalagang pansining hindi kailanman inaangkin ni Hesus ang pagka-Diyos, maging sa kasalukuyang teksto ng Bibliya. Hindi masasabing sa kanya mismo nagmula ang pananalitang ‘Anak ng Diyos’. Sinasabi ni Hasting sa The Dictionary of the Bible, o Ang Diksiyonaryo ng Bibliya: ‘Pinagdududahan kung ginamit ito ni Hesus sa kanyang sarili.’ Sa pagbasa ko ng Bibliya, dalawang pagkakataon lamang ang nakita ko, sa Juan kabanata 5 at 11, na ginamit ni Hesus ang ‘anak ng Diyos’ upang tukuyin ang sarili. Sa ibang pagkakataon ay ibang tao ang gumamit nito. Maging ang mga iyon ay lubhang kakaunti. Ngunit kahit si Hesus mismo ang gumamit ng katagang ‘anak ng Diyos’, dapat tandaan ang mga sumusunod:
      1. Ayon sa isang iskolar ng Bibliya: ‘Hinding-hindi papayagan ng paggamit sa mga wikang Semitiko ang literal na kahulugan, kahit na literal itong ipakahulugan sa Helenistikong mundo ng mga tagasunod ni Hesus.’
      2. Ang mga salitang Griyego ng Bagong Tipan para sa ‘anak’ ay pias at paida, na ang ibig sabihin ay ‘lingkod’ o ‘anak sa kahulugang lingkod’. Sa ilang bersiyon ng Bibliya, isinasalin ang mga ito bilang anak kapag tinutukoy si Hesus at lingkod kapag ibang tao ang tinutukoy. (Mufassir, p. 15).
      3. Ang katawagang ‘anak ng tao’, na ginagamit ni Hesus para sa sarili at lumilitaw nang 81 ulit sa mga Ebanghelyo, ang pinakamalinaw niyang paglalarawan at pagbibigay-diin sa kanyang pagiging tao. Ang karaniwang pagpapakahulugan dito ay na ginagamit ito upang idiin ang pagiging tao ni Hesus. Kaya ito ang tanong: Binibigyang-diin ba ng mga Kristiyano sa kasalukuyan ang bahaging ito ng kanyang pagkatao?

     

    ANG PAPA AY SUMASALUNGAT SA BIBLIYA

    Ang tradisyonal na salaysay ng Bibliya tungkol sa pagpapako kay Hesus ay na dinakip at ipinako siya alinsunod sa utos at balak ng punong pari at ng mga nakatatandang Hudyo. Itinanggi ang salaysay na ito noong dekada 1960 ng pinakamataas na pinuno ng Katolisismo, ang Papa. Nagpalabas siya ng pahayag na walang kinalaman ang mga Hudyo sa pagpapako kay Hesus. Tiyak na salungat ito sa salaysay ng Bibliya. Maaari mong sabihing isa itong pasyang pampulitika. Umaayon ito sa sinasabi ng mga Muslim: nagpasok ang simbahan ng maraming bagay sa Kristiyanismo at naimpluwensiyahan ng maraming dahilan. Dahil dito, hindi lamang nagbabago ang pananaw nito sa Kristiyanismo; sa kalakhang bahagi ay salungat pa ito sa mga unang anyo ng relihiyong iyon.

     

    RELIHIYON AT SIYENSIYA

    Ang mga pananaw panrelihiyon tungkol sa Diyos, sa Bibliya at sa kaugnayan ng tao sa Diyos na iniharap ng simbahan ay nagtulak sa mga tao sa malungkot na pagpili: agham o Diyos. Naging pasya ng karamihan sa mga may pinag-aralan na hindi maaaring maging siyentipiko o edukadong tao at maging Kristiyano rin. Kaya nawalan ng pag-asang pag-isahin ang relihiyon at agham ang maraming pilosopo, siyentipiko at karamihan ng mga tao. Dahil sa impluwensiya ng Kanluraning kabihasnang higit na Kristiyano, kalaunan ay iniukol ang ganitong malungkot na pagkaunawa sa lahat ng relihiyon. Hindi sana lumitaw ang buong suliraning ito kung hindi binaluktot o binago ang mga aral ni Hesus. Sapagkat sa pananaw ng Islam, walang anumang salungatan sa relihiyon at agham. Isa lamang ang mga katotohanang makaagham sa pinagmumulan ng ating kaalaman tungkol sa Diyos. Ang isa pa ay ang pahayag ng Diyos na nasa unang mga aral ni Hesus at sa kasalukuyang teksto ng Qur’an. Nagmumula sa iisang pinagmulan ang relihiyon at tunay na kaalamang makaagham: ang Diyos. Kaya hindi Niya sasalungatin ang Kanyang sarili.

    Kaya ang mga kaisipang tulad ng Trinidad, Anak ng Diyos, kasalanang minana, pagtubos sa kasalanan at iba pa, na bunga ng pagbaluktot at maling pagkaunawa sa kasaysayan ng Kristiyanismo, ay naglayo sa mga tao hindi lamang sa Kristiyanismo kundi sa ibang relihiyon din. Kasama rito ang Islam, na hindi apektado ng mga suliraning ito. Dahil ito sa pag-aakala ng marami na yamang relihiyon ang Islam — at limitado ang kahulugan mismo ng salita sa mga wikang Kanluranin — dapat itong maging tulad ng Kristiyanismo. Kakaunti ang magkakaroon ng interes at kakayahang matuklasang mali ang ganitong palagay.

     

    MGA EBIDENSIYA PARA SA SALAYSAY NG QUR’AN

    Ang implicit na palagay na ito ang isang dahilan ng pag-aalinlangan at pag-aatubiling tanggapin ng marami ang pananaw ng Qur’an kay Hesus, sa kabila ng mga sumusunod na sumusuporta rito:

    1. Ang unang kasaysayan ng Kristiyanismo, na nanatiling sekta sa loob ng Hudaismo sa loob ng tatlong dekada matapos mawala si Hesus.
    2. Ang praktis ng maraming sektang Kristiyano at iskolar sa buong kasaysayan ng Kristiyanismo.
    3. Ang resulta ng pag-aaral ng maraming iskolar ng Bibliya at ang siyentipikong pananaliksik na inilapat sa Bibliya.
    4. Ang likas na paniniwala ng maraming tao — kabilang ang mga nag-iisip na Kristiyano sila — sa iisang Diyos, habang hindi nila matanggap na Diyos o Anak ng Diyos si Hesus.

    Mahalagang pansinin na ang pangunahing pagkakaiba sa salaysay ng Qur’an at sa natuklasan ng makabagong pananaliksik at mga iskolar ay na sinabi na ng Qur’an, labing-apat na siglo na ang nakaraan, ang sinasabi nito ngayon tungkol kay Hesus at sa kanyang misyon, at hindi kailanman nagbago ng paninindigan.

     

    MGA DAHILANG HUMAHADLANG SA PAGTANGGAP SA ISLAM

    Kabilang sa ibang posibleng dahilan ng pagtanggi sa salaysay ng Qur’an ang:

  • Matagal nang pagkiling laban sa Islam, na bahagyang bunga ng mga Krusada at bahagyang bunga ng alitang Arabe-Israel sa Gitnang Silangan.
  • Kalituhan. Maraming tao ang hindi nakaaalam kung nasaan ang katotohanan, bagaman hindi nila tinatanggap ang Kristiyanismo.
  • Panggigipit ng lipunan at reputasyong pang-akademiko. Marami ang natakot tanggapin ang Islam sapagkat nadama nilang kukutyain sila at ilalayo sa mga kamag-anak at kasamahan kung hayagan nilang iiwan ang Kristiyanismo at tatanggapin ang Islam. Sa larangang pang-akademiko, lalo na sa mga nag-aaral ng Silangan, kapag may sumulat nang may mabuting pagtingin sa Islam at Qur’an, walang susuri o sisipi sa kanyang gawa, ni kikilala ritong isang gawang pang-iskolar. Maaari pang masira ang kanyang hanapbuhay. Iniulat ng Washington Post noong Enero 5, 1978 na nawala kay Dr. Robert Alley, isang propesor sa University of Richmond, ang pamumuno sa Kagawaran ng Relihiyon dahil naniniwala siyang hindi kailanman inangkin ni Hesus na anak siya ng Diyos. Pagkaraan ng malawak na pag-aaral sa mga bagong natuklasang lumang kasulatan, nagpasya si Dr. Alley na:
  • Ang mga talata ng Bibliya kung saan nagsasalita si Hesus tungkol sa anak ng Diyos ay mga idinagdag sa kalaunan… ang mga sinabi ng simbahan tungkol sa kanya. Ang gayong pag-angkin ng pagka-Diyos para sa sarili ay hindi sana naaayon sa kanyang buong pamumuhay ayon sa mabubuo nating larawan nito. Sa unang tatlong dekada pagkatapos ng kamatayan ni Hesus, nanatiling pangkat sa loob ng Hudaismo ang Kristiyanismo. Nasa loob ng sinagoga ang unang tatlong dekada ng pag-iral ng simbahan. Hindi ito kapani-paniwala kung hayagang ipinahayag ng mga tagasunod ang pagka-Diyos ni Hesus.

     

    ISLAM: ANG LIKAS NA PANAWAGAN

    Sa kabila ng mga dahilang ito at ng iba pang hindi ko binanggit, marami ang nagpasakop sa katotohanan. Ang pananaw ng Islam kay Hesus at sa ibang mahahalagang usapin ay nakikita ng mga nakakikilala rito na lubhang makatuwiran at isang bagay na dati na nilang pinanghahawakan nang hindi nila namamalayan. Ito at iba pang katangian ang naging dahilan upang maging pinakamabilis lumagong relihiyon sa mundo ang Islam sa buong kasaysayan. Naaakit dito maging ang tapat na mga Kristiyano dahil natutuklasan nila na:

    1. Hindi itinatakwil ng Islam si Hesus. Inilalagay siya nito sa tamang posisyon sa mahabang hanay ng mga taong nagdala ng tunay na kaligtasan sa sangkatauhan. Sa totoo lang, nadaragdagan ang dimensiyon ng kanilang pagkaunawa sa Diyos, pagiging propeta at rebelasyon.
    2. Kapag sinuri sa perspektiba ng Islam ang Kristiyanismo at Hudaismo — o anumang relihiyon — umaangkop ang mga ito sa unibersal na balangkas ng pagiging iisa ng Diyos at ng Kanyang plano para sa sangkatauhan. Mas nauunawaan din kung bakit may mga puwang o hindi pagkakatugma ang salaysay ng Bibliya sa ilang usapin.
    3. Itinuturing ng Islam ang sarili na huling kawing sa mahabang hanay ng banal na pahayag. Nangangako ito ng malaking gantimpala sa mga tagasunod ng mga naunang pananampalataya kung idaragdag nila ang paniniwala sa Islam sa nauna nilang paniniwala. Sinabi ni Propeta Muhammad: ‘Ang naniwala sa kanyang relihiyon at saka naniwala sa ipinahayag sa akin ay dalawang ulit na gagantimpalaan ng Diyos.’ Isang ulit para sa paniniwala sa kanyang pananampalataya at isa pa para sa pagkilala sa katotohanan at paniniwala sa Islam.

    Sa kabuuan, kinikilala ng Islam si Hesus na isa sa mga dakilang propeta ng Diyos. Ang kanyang misyon ay ipangaral ang pagiging iisa ng Diyos at akayin ang tao sa kanyang Panginoon. Wala siyang inangking higit sa pagiging lingkod at sugo ng Diyos. Sinusuportahan ng napakaraming katibayan ang salaysay ng Qur’an tungkol sa kanyang buhay at misyon. Naniniwala ang mga Muslim at naghihintay sa Ikalawang Pagparito ni Hesus. Babalik siya hindi bilang Diyos upang hatulan ang mga hindi Kristiyano, kundi bilang si Hesus, ang lingkod ng Diyos. Darating siya upang iwasto ang maling pagkaunawa ng mga tao sa kanyang pagkakakilanlan at misyon. Ayon sa isang sinabi ni Propeta Muhammad, mananatili siya sa loob ng apatnapung taon, na magiging pinakamaliligayang taon ng buhay sa mundong ito. Sa panahong iyon, maniniwala ang lahat sa kanya bilang sugo, hindi bilang Anak ng Diyos. Ngunit paano ang mga hindi aabot sa kanyang muling pagparito? Mas mabuting gawin na nila ito ngayon!

     

    KARAGDAGANG PAGBABASA SA ISLAM AT KRISTIYANISMO

  • M. M. Pickthall, Ang Kahulugan ng Maluwalhating Qur’an; T. B.
  • Irving at mga kasama, Ang Qur’an: Mga Pangunahing Aral
  • Hamuda Abdulati, Pagtutuon sa Islam
  • M. Qutb, Islam: Ang Relihiyong Hindi Nauunawaan
  • B. A. Bawany, Islam: Ang Una at Huling Relihiyon
  • Maurice Bucaille, Ang Bibliya, Ang Qur’an at Agham
  • Maurice Bucaille, Ang Pinagmulan ng Tao
  • Lordsale at Laura Ragg, Ang Ebanghelyo ni Barnabas
  • Muhammad Ata-ur-Rahman, Si Hesus: Propeta ng Islam
  • Rudolf Augustein, Si Hesus, Anak ng Tao
  • John Hick, patnugot, Ang Mito ng Diyos na Nagkatawang-tao
  • S. S. Mufassir, Si Hesus sa Qur’an.
  • Maaaring makuha ang ilan sa mga aklat na ito at iba pang tungkol sa Islam sa:

    Pandaigdigang Kapulungan ng Kabataang Muslim (WAMY)

    P. O. Box 10845

    Tel. (01)4641663

    Riyadh 11443, Saudi Arabia

    O sa pinakamalapit na Islamic center sa inyong lugar sa mundo.

     

    LIHAM MULA SA ISANG MUSLIM NA BABAENG INGLES

    INTRODUKSIYON

    Makatuwiran ang salaysay ng Islam tungkol sa buhay at misyon ni Hesus, at inilalagay siya nito sa kanyang tamang katayuan sa hanay ng mga dakilang sugo ng Diyos sa sangkatauhan. Bagaman umaayon ang pananaw na ito sa likas na iniisip ng marami, itinatanggi ito kung minsan dahil ito ang sinasabi ng Islam tungkol sa kanya. Ngunit ang mga lumalapit sa Islam nang bukas ang isip at walang pagkiling ay tatanggap sa katwiran at pagiging kapani-paniwala ng salaysay nito kay Hesus. Higit itong pinahahalagahan ng mga nahirapan sa iba’t ibang aral ng Kristiyanismong nakasentro sa pagkakakilanlan ni Hesukristo.

    Ang susunod ay isang liham mula sa tagapanood ng aking programang ISLAM IN PERSPECTIVE, o Islam sa Pananaw, sa ikalawang channel ng telebisyon ng Saudi Arabia. Tugon ito sa dalawang episode ng talakayang JESUS IN ISLAM, o Si Hesus sa Islam. Isinama ko ito dahil sa sumusunod:

    1. May espesyalisadong kaalaman ang sumulat bilang mag-aaral ng relihiyon at obhetibong naghahanap ng katotohanan.
    2. Isa siyang dating nananampalatayang Kristiyano, kaya alam niya ang mga damdamin at paniniwala ng mga Kristiyano tungkol kay Hesukristo.
    3. Kapani-paniwala ang interpretasyon niya sa paglayo ng mga Kristiyano sa mga tagubilin at misyon ni Hesus, at naipapaliwanag nito ang kasalukuyang Kristiyanong paniniwala tungkol sa kanya.

    Nagpapasalamat ako sa sumulat sa kanyang mabuting pagpapahintulot na ilakip ang liham sa publikasyong ito.

    M. J.

     

     

    BAKIT INAANGKIN NG MGA KRISTIYANO NA SI HESUS AY ANAK NG DIYOS?

    Mahal na Ginoo,

    Assalamo Alaikum Wa Rahmatullah — Sumainyo ang kapayapaan at awa ng Diyos.

    OPINYON SA TALAKAYAN SA INYONG PROGRAMA

    Naging interesado ako sa inyong diskusyon sa TV dahil maraming beses ko nang tinalakay ang paksang ito, bilang mag-aaral ng relihiyon at sa labas ng akademikong kapaligiran, sa maraming lugar sa mundo.

    Bilang babaeng Ingles na nag-convert sa Islam at kasalukuyang nakatira sa Saudi Arabia, nakikita kong ang matinding kaibahan ng mga lipunan ay nagbibigay ng maraming bagong pananaw na pag-iisipan.

    Kung pagtutuunan ang kalikasan nina Hesus at Maria ayon sa Qur’an at sa Ebanghelyo ng Bagong Tipan, makikita ang dalawang magkasalungat na pananaw: ang turo ng Kristiyanismong si Hesus ay ‘Anak ng Diyos’, at ang Qur’an na tumatanggi sa lahat ng gayong pag-angkin. Kaya kailangang itanong: BAKIT kinailangan ng mga unang Kristiyano na igiit ito tungkol kay Hesus, gayong hindi niya ito kailanman inangkin?

    Sa aking palagay, lilinaw ang sagot kung pag-aaralan ang batayan ng Islam at Kristiyanismo. Bilang mga Muslim, ibinabatay natin ang pananampalataya sa Diyos at sa Kanya lamang, at sa Qur’an — ang salita ng Diyos sa Kanyang Propetang si Muhammad, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan, na pinaniniwalaan din natin bilang tunay na propeta ng iisang Diyos. Si Muhammad, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan, ay lingkod ng Diyos: tapat, masunurin at ganap na tao. Nananatili siyang kasangkapan ng layunin ng Diyos na akayin muli ang Kanyang mga tao pabalik sa Kanya.

    Sa ganap na kabaligtaran, tingnan natin ang Kristiyanismo: isang relihiyong hindi nakasentro sa Diyos o sa Kanyang aklat, sapagkat walang ‘aklat’ hanggang isang daan at limampung taon pagkaraan ng kamatayan ni Hesus. Itinatag ang Kristiyanismo sa pagkatao mismo ni Hesus. Sa patuloy na pagbibigay-diin sa kanyang kaakit-akit at kahanga-hangang pagkatao, at sa hindi kakayahan at hindi pagnanais na ipaliwanag sa karaniwang salita ang bisa ng propeta sa lahat ng lumalapit sa kanya, lalo pang dinadagdagan ang mga katangiang ikinakabit sa kanyang pangalan. Ang taong nakagagawa ng himala, nakapagbabalik ng buhay ng patay, nakagagamot ng ketong at nakapagpapagaling ng bulag — lahat ay sa kalooban ng Diyos — ay tunay na kahanga-hanga, biniyayaan ng Diyos at isinilang ayon sa Kanyang kalooban upang maglingkod sa Kanya. Ngunit pagkamatay niya, kailangang panatilihing buhay ang kanyang ‘mahiwagang’ pagkatao, at ang ‘Anak ng Diyos’ ay tila angkop na paglalarawan sa lahat ng kanyang ginawa.

    Namumuhay sa lipunang malakas ang impluwensiya ng mga diyos ng Griyego at Romano, na pawang higit sa karaniwang tao, tiyak na naapektuhan din ng kapaligiran ang pag-iisip ng mga unang Kristiyanong may pinag-aralan. Si Pablo mismo, isa sa mga dakilang guro ng Kristiyanismo, ay isang Hudyong Helenistiko na hindi nakakita o nakatagpo kay Hesus habang nabubuhay ito. Gayunman, marami sa mga salitang iniulat na kanya ay nagpapakita ng impluwensiya ng kanyang panahon. Tunay na tunay para sa kanya ang ‘Buhay na Panginoon’.

    Nakatulong din ang mahimalang pagsilang ni Hesus upang maging kapani-paniwala ang ideyang anak siya ng Diyos. Ngunit pambata ang ganitong pangangatwirang parang 1 + 1 = 2: umihip ang Diyos sa sinapupunan ni Maria; isinilang ni Maria si Hesus; kung gayon, ang Diyos ang ama ni Hesus at si Hesus ang Kanyang anak.

    Ang hindi nakikita at nauunawaan ng mga Kristiyano ay na sa pagkabuo sa sinapupunan at pagsilang ni Hesus, makikita ang nakaaantig at kahanga-hangang pagpapakita ng kabutihan ng Diyos.

    Sinasabi ng Qur’an at ng mga kasulatang Kristiyano na si Maria ay dalagang may pambihirang kalinisan ng isip at katawan, na isinilang na nakatalaga nang maging lingkod ng Diyos. Biniyayaan siya habang naglilingkod sa Diyos sa sinagoga, kaya maaari siyang pagmulan ng maliliit na ‘mahimalang’ pangyayari sa kalooban ng Diyos. Kaya likas na ang Diyos, na pumili sa kanya bilang daan ng pagsilang ng Kanyang bagong propeta sa mundo, ay pumili ng paraang hindi man lamang gagalaw sa kanyang pinagpalang kalinisan. Naglilingkod siya sa kanyang Diyos, at sa paggawa nito ay pinangangalagaan ng Diyos, sa walang-hanggan Niyang kabutihan, ang kanyang mahalagang puri. Hindi ito nangangailangan ng pagpapalamuti o pag-aangking ‘Anak’ ng Diyos. Nilikha ng Diyos, oo, ngunit hindi anak ng Diyos sa literal na ugnayan ng ama at anak. Maliwanag na hindi iyon ang nilalayon.

    Ang mahabang panahong lumipas bago naisulat ang anumang sinabi o itinuro ni Hesus ay nagbigay rin ng pagkakataon upang mabago nang malaki ang orihinal sa pasalitang tradisyong nagpasa nito. Gayunman, sa tatlong magkakatulad na Ebanghelyo nina Mateo, Lucas at Marcos — ang kay Juan ang huling naisulat at maliwanag na puno ng mga aral panrelihiyon — lumilitaw pa rin, sa kabila ng anumang pagbabago, ang larawan ni Hesus na payapa ngunit may malakas na pang-akit. Isa siyang propetang binigyang-inspirasyon ng Diyos, may dakilang pag-ibig sa buong sangkatauhan at isinugo upang patalasin ang ating kamalayan sa Diyos sa lahat ng bahagi ng buhay. Sinisikap ni Hesus na buksan ang ating mata at puso sa higit na kamalayan sa Diyos, sa walang-pagkamakasariling pagsusuri ng sarili mula sa isip hanggang gawa, at sa paglawak ng pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos. Sa ganitong paraan lamang, sa payak na pananampalataya at pagtitiwalang tulad ng sa bata, darating sa lupa ang Kaharian ng Diyos. Maraming ulit itong makikita sa mga salitang iniulat na kanya. Makikita ang pagkalapit niya sa Diyos sa lakas na kinuha niya sa pagdarasal at sa kapangyarihang ibinigay sa kanya upang gumawa ng himala. Ngunit sa lahat ng kapangyarihang iyon at paggawa ng mga kamangha-manghang gawa ng Diyos, HINDI niya ipinahahayag na Anak siya ng Diyos. Sa diwa ng paggamit ni Hesus sa ‘anak’, tayong lahat ay mga anak ng Diyos, mga lalaki at babaeng anak Niya sa lupa. Sa ganitong kahulugan, itinuro niyang manalangin ang mga tao sa ‘Ama namin na nasa langit’.

    Sa dami ng mga sinabi niya o dapat na nasabi sa pagtuturo, kakaunti at hindi lahat ay mapananaligan ang naitala. Tila pangunahing inaalala ni Hesus ang mga maralita, inaapi, itinatakwil at may sakit, at hindi niya tinitiis ang mapagkunwaring kabanalan at walang-kabuluhang pananalitang panrelihiyon ng tinatawag na ‘mga banal’. Nananawagan siya sa puso ng tao, at ang paksa niya ay pagkatao at pag-ibig. Nais ba niyang magtatag ng simbahan? Sa palagay ko, oo, ngunit hindi sa anyong nakikita natin ngayon. Praktikal si Hesus at espirituwal din. Naniniwala akong nais niyang bumuo ng lipunang ang pananampalataya sa Diyos ang nagbibigkis sa mga tao, anuman ang lahi o paniniwala, sa malasakit na tulad ng pamilya sa ilalim ng patnubay ng Diyos. Hindi malinaw sa kanyang mga aral na nakita niya ang sarili bilang dakilang liwanag sa gawaing ito. Higit niyang itinuring ang sarili na kasangkapan sa kamay ng Diyos.

    Sa pagtataas kay Hesus sa hindi kapani-paniwalang antas, dinala ng mga unang tagasunod na Kristiyano sa sarili ang walang-katapusang suliranin ng pagpapaliwanag sa krus sa pamamagitan ng mga teorya. Mula rito ang aral ng mga nagdurusang lingkod mula sa lumang kasulatang Hudyo na binabanggit sa Isaias, ang aral ng paghahain para sa kasalanan ng tao at ang kasunod nitong pagiging tanging daan ni Hesus na napakahalaga sa mga unang Kristiyano. Maaaring maging kapwa tapat ang isang pagano sa maraming ‘diyos’, ngunit hindi ito maaari sa Kristiyanismo. Sa pananampalataya LAMANG kay Hesus maaaring umasa ang Kristiyano sa kaligtasan; sa pagtanggap LAMANG sa kanyang kamatayan para sa kasalanan ng tao at sa paniniwala LAMANG sa kanyang muling pagkabuhay — sapagkat bilang anak ng Diyos, dapat siyang ibangon muli ng Diyos — maaaring umasa ang Kristiyano sa Paraiso. Kamatayan ang anumang ibang landas. Ngunit inilalagay nito si Hesus nang ganap sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang mga tao, isang katayuang hindi niya hinawakan habang nabubuhay sa lupa.

    Nagkakasalabid ang mga aral, at sa kasaysayan ng simbahan ay nakikita ang walang-katapusang pagpupulong, teorya at pagtatalo tungkol sa kalikasan ni Hesus. Sa katunayan, hindi na siya gaanong isang nahahawakang tunay na tao, kundi higit na isang di-makamundong nilalang na bahagyang espirituwal, nakabalot sa walang-hanggang mga doktrina at paniniwala. Napakalayo nito sa payak at maamong pagkataong binigyan ng Diyos ng malaking kapangyarihan upang gisingin ang Kanyang mga tao. Hindi ba binigo ng simbahan ang layunin mismo ni Hesus — ang kapayakan?

    Sa ‘Trinidad’ — Ama, Anak at Espiritu Santo — maaaring makita ang kulminasyon ng pagsisikap ng mga taong naghahanap ng ‘kataasan’ sa relihiyosong pagpapahayag. Pero ang resulta ay isang misteryong iilang Kristiyano lang ngayon ang kayang ipaliwanag nang sapat.

    Tunay ang espiritu ng Diyos noong panahon nina Moises at Abraham, gaya noong panahon ni Propeta Muhammad, sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan. Hindi ito kailangang limitahan sa loob ng isang tatsulok na gawa ng tao. Hindi rin iniugnay ni Hesus ang sarili sa anumang ganitong teorya.

    Malungkot na nang dumating ang Islam, inakala ng mga Kristiyano na dumating ang ‘huwad na propeta’ o Anti-Kristong nasa Aklat ng Pahayag kay Juan sa Bagong Tipan. Higit na malungkot na ang maharlikang nag-ayos ng Ikalawang Krusada laban sa mga Muslim ay inalok ng kopya ng salin ng Qur’an na babasahin, ngunit itinabi lamang niya ito. Malungkot ito sapagkat inilalarawan ang pakikitungong nakikita pa rin ngayon: pinananatiling buhay ng kasaysayan ng mga Krusada at nakabatay sa ganap na kawalan ng kaalaman. Nasa mga Muslim na ngayon ang pagpapahayag ng kanilang pananampalataya, at nasa mga Kristiyano ang kahandaang malaman man lamang ang kahulugan ng Islam. Tiyak ako na para sa maraming tuyot na kaluluwang naghahanap ng katotohanan, magiging tulad ng batis sa bundok sa gitna ng disyerto ang Islam at ang mga aral nito.

    Wassalam. Sumainyo ang kapayapaan.

    Taos-pusong sumasainyo,

    ZAHRA AZIZ (Gng.)

    Mga kaugnay na link:
    Ang layunin ng paglikha
    Bakit tayo nilikha?
    Layunin ng iyong pag-iral (audio)
    Layunin ng buhay, ni Bilal Philips
    Si Hesus ba ay perpektong Diyos at perpektong tao nang sabay?
    Diskusyon sa isang Kristiyano: Ang pagiging iisa ng Diyos ang mensahe ni Hesus at ng lahat ng propeta, sumakanila ang kapayapaan
    Diskusyon sa isang Kristiyano tungkol sa doktrina ng pagtubos
    Ang pagiging iisa ng Diyos (Allah): Solusyon sa kontrobersiya ng Trinidad
    Si Hesus ba at ang Diyos ay iisa?
    Nagkatawang-tao ba ang Diyos?, ni Bilal Philips
    Ano ang Kanyang kalikasan? (Diyos sa Kristiyanismo), ni Naji Al-Arfaj (PDF)
    Ang tunay na mensahe ni Hesukristo, ni Dr. Bilal Philips
    Sino ang nagpasimula ng Trinidad?

     

    Mga artikulo tungkol sa Islam   Bumalik sa itaas