Talen

WAHABISME BLOOTGESTELD! , De waarheid over wahabisme, wahhaabi's en Sheikh Muhammad ibn Abd al Wahhab


"WAHABISME BLOOTGESTELD!"
Sjeik Muhammad ibn ‘Abd al Wahhab
Hidayah Islamitische Stichting [Sri Lanka]


In de eerste helft van de twaalfde eeuw (Hijra) had de islamitische wereld haar extreme verval, degradatie en totale val bereikt. De atmosfeer was erg somber en duisternis had alle regio's bedekt. Morele degradatie en corruptie vierden overal hoogtij. Wat de religie betreft, deze was net als al het andere decadent. Het zuivere en sobere monotheïsme (TAWHEED) van de Profeet (s) was gecorrumpeerd geraakt door de ontluikende groei van bijgeloof en mystiek. De moskeeën stonden leeg, werden niet bezocht en zelfs verlaten. De onwetende menigte, uitgedost in amuletten, toverspreuken en rozenkransen, luisterde naar en volgde blindelings smerige faqeers en extatische derwisjen. Deze mannen spoorden hen aan om pelgrimstochten te maken naar de graven van heiligen en hun voorspraak bij Allah te zoeken. Wat de morele voorschriften van de Koran betreft, ook deze werden zowel genegeerd als getrotseerd. Zelfs de consumptie van bedwelmende middelen en opium was vrijwel universeel. Het leven was met alle zekerheid uit de islam verdreven, waarbij niets anders overbleef dan een droog omhulsel van zinloze rituelen en vernederend bijgeloof.

De periode van de vrome voorgangers was al voorbij, innovaties en bijgeloof doken op en namen enorm toe. De mensen keerden terug naar hun oude praktijken van afgoderij. Ze begonnen hulde te brengen aan heiligdommen en graven, zozeer zelfs dat ze hun devotionele gebeden en smeekbeden zelfs op de graven richtten, met uitsluiting van Allah. Zij gaven voorrang aan de filosofische opvattingen en taqleed (blind volgen) boven de Sunnah. Zij beroofden Allah van Zijn essentiële eigenschappen door valse interpretaties te maken van de koranteksten.

Maar alle lof aan Allah, geen enkele generatie, voortdurend geteisterd door innovaties en afschuwelijke Shirk, was ooit verstoken van oprechte hervormers die het geloof tot zijn oorspronkelijke zuiverheid nieuw leven inblazen. In zo’n donkerste uur kwam er een stem die riep uit de uitgestrekte Arabische woestijn, de bakermat van de islam, en riep de gelovigen terug naar het ware pad, de enige echte weg: de Koran en de Soennah. Dat was de grote Mujaddid en puriteinse hervormer, de gevierde Sjeik Muhammad ibn Abd al-Wahhab, die een vuur aanstak dat zich verspreidde en de verste uithoeken van de moslimwereld overspoelde, de islam van zijn decadentie zuiverde en de hartstocht van vervlogen tijden nieuw leven inblies. De ochtend van de hervorming was aangebroken en het grote ontwaken van de islamitische wereld was begonnen.

Deze vreedzame, religieuze, opwekkingsbeweging van de sjeik was om meer dan één reden onaangenaam voor de Turken en anderen. Ze probeerden deze beweging met geweld te onderdrukken. Ze doodden zelfs enkele leiders, maar konden de beweging niet regelrecht vernietigen. De beweging leefde voort en groeit nu over de hele wereld. Overal in de moslimwereld zijn we getuige van het hijsen van de vlag van Tawheed en de heropleving van de oproep tot de Koran en de Soennah.

Overal in de moslimwereld zien we sommige moslims, individueel en collectief, de oproep tot Tawheed en de terugkeer naar de Koran en de Sunnah verkondigen, ondanks tegenstand van de ‘heilige aanbidders’, ‘grafaanbidders’, ‘de soefi’s’ en de ‘Tariqat-volgelingen’. Deze afwijkende groepen beweren allemaal of beweren ten onrechte dat ze Ahl us Sunnah wal Jam’aah zijn en bestempelen de ware oproepers naar de Sunnah als ‘Wahhabis’.

Met het oog op de verachtelijke en valse propaganda tegen de reformatorische beweging van Sheikh Muhammad ibn Abd al Wahhab en het denigrerende gebruik van het woord ‘Wahhabi’ voor de beweging en haar volgelingen, zullen we Insha Allah in de loop van dit boekje een kort verslag geven van de belangrijke gebeurtenissen in zijn leven en opvallende kenmerken van zijn geloof en van zijn werken.


ZIJN LEVENSVERHAAL


Sjeik Muhammad ibn Abd al Wahhab ibn Sulaiman ibn Ali ibn Muhammad ibn Ahmad ibn Rashid al Tamimi werd geboren in het jaar 1115 AH (1703 CE) in 'Ayina, ten noorden van Riyad, in het koninkrijk Saoedi-Arabië tijdens het bewind van Abdulla ibn Muhammad ibn Hamd ibn Muammar. Hij overtrof zijn tijdgenoten in intelligentie en lichaamsbouw en was in staat de Koran uit zijn hoofd te leren tegen de tijd dat hij tien jaar oud was. Zijn vader vond hem in staat de gezamenlijke gebeden te leiden en besloot hem dat jaar te laten trouwen.

Hij bestudeerde de Hanbali-jurisprudentie, Tafsir en Hadith van zijn geleerde vader. Tijdens zijn jeugd zelf richtte hij zijn volledige aandacht op de boeken over Tafsir, Hadith en Aqidah en in het bijzonder op de geschriften van Sheik al Islam Ibn Taimiya en Ibn al Qayyim, en maakte er een diepgaande studie van.

Hij verliet zijn geboortestad om de hadj te verrichten en ging vervolgens naar Medina. In die tijd was Sheikh Abdullah bin Ibrahim ibn Saif, behorend tot het nageslacht van Saif Najdi, het hoofd van de geleerden van Medina. Sjeik Muhammad verwierf veel kennis van hem en werd geliefd en hoog gewaardeerd door zijn leraar. Zijn sterke standpunt over Thawheed en zijn diepe bezorgdheid over valse overtuigingen en slechte daden zorgden voor een sterke band tussen de Sheikh en zijn leraar. Hij was zo onder de indruk van zijn leerling dat sjeik Abdullah hem toestemming gaf bekende hadiths van twee van de autoriteiten te vertellen. Ten eerste op gezag van Ibn Muflih, overleverend door Sheikh Ibn Taiymiyyah en contact opnemend met Imam Ahmad. Ten tweede op gezag van Abd al Rahman bin Rajab, overgeleverd door Ibn al Qayyim die het overleverde van zijn leraar Sheikh ibn Taiymiyya die zich uitstrekte tot Imam Ahmad. Sjeik Abdullah gaf hem ook toestemming om alle overleveringen te vertellen die zijn overgeleverd door Sjeik Abd al Baqi Hanbali, de belangrijkste onder de grote leraren van zijn tijd. Hij gaf hem ook toestemming om de tradities van de Sahih van Bukhari en de tradities van de Sahih van Muslim en de commentaren van beide te vertellen, de Sunan van Tirmidhi, Nasa'ai, Abu Dawud, Ibn Maajah, de Muwatta van Imam Malik en de Musnad van Imam Ahmad.

Gedurende deze tijd maakte hij kennis met en profiteerde hij van de kennis van andere geleerden zoals Ali Afendi Daghastanee, Ismaeel Ajluni en anderen. Daarna verhuisde hij naar Nejd, Basra en Syrië om verdere kennis op te doen. Hij verbleef lange tijd in Basra, waar hij zijn studie voortzette bij een aantal gerenommeerde geleerden, onder wie sjeik Muhammad Majmui de meest prominente was. Gedurende deze tijd heeft hij vele waardevolle boeken samengesteld en gepubliceerd over het onderwerp innovaties, bijgeloof en de smeekbede aan de doden in de graven. Hij ondersteunde zijn verhandelingen met duidelijk bewijs uit de Koran.

De aanhangers van de onwaarheid belasterden, martelden hem en joegen hem uit Basra. Ze vervolgden ook zijn leraar Sheikh Majmui. Hij vertrok naar de stad Zubair in de verzengende hitte van de zomer en stierf bijna van de dorst, toen Allah een man naar hem stuurde die Abu Hamidan heette. Hij vond de Sheikh een man van geleerdheid en rechtschapenheid. Dus zette hij hem op zijn dier en bracht hem naar Zubair. Sjeik Muhammad dacht erover om naar Syrië te gaan om zijn dorst naar meer kennis te lessen, maar had al snel geen voorzieningen en werd gedwongen terug te keren naar Nejd. Hij arriveerde in Ahsa en verbleef bij de sjeik Abdullah ibn Abd al Latiff Shafi'i en studeerde onder hem.


ON-ISLAMISCHE PRAKTIJKEN VAN DIE TIJD.


Sjeik Muhammad ging vervolgens naar Harimala, een dorp in Nejd, omdat zijn vader daarheen was overgebracht en bij hem was gebleven. Hij wijdde zich volledig aan het leren van Tafsir en Hadith, in het bijzonder de werken van Skeikh ibn Taiymiyyah en Sheikh ibn Qayyim. Dit vergrootte zijn kennis en inzicht enorm en bracht in zijn hart een geest van vastberadenheid en standvastigheid. Met zijn diepe inzicht kon hij alle on-islamitische opvattingen en corrupte praktijken in Nejd en de landen die hij had bezocht visualiseren. Zelfs in Medina zag hij mensen de Profeet (saw) aanroepen en smeekbeden tot hem richten. Hij besloot de ware boodschap van de islam over het hele Arabische schiereiland te verspreiden.

De sjeik ontdekte dat Nejd besmet was met corrupte overtuigingen en religieuze praktijken die in strijd waren met de grondbeginselen van de Ware Religie. Er waren een aantal graven in het Nejd-gebied die werden toegeschreven aan enkele metgezellen van de Profeet (salla). Mensen bezochten deze graven en riepen hen om hulp in hun uur van nood. In Jubila bezochten ze het graf van Zaid ibn Khattab en zochten verlichting voor hun behoeften. In Manfuha zochten mensen een mannelijke palmboom in de overtuiging dat een vrijster, die er een bezoek brengt, binnenkort gaat trouwen.

In Dariya was een grot die mensen bezochten. Op dezelfde manier was er een graf van Dirar ibn al Azwar in de vallei van Ghabira. Het was hetzelfde verhaal als in Basra en Zubair, waar mensen afgoden uit de pre-islamitische periode aanbidden. Een soortgelijke trieste gang van zaken deed zich voor in Irak, Syrië, Egypte en Jemen.

Hij vergeleek al deze praktijken in het licht van de Koran en de praktijken van de Profeet (s) en zijn metgezellen en ontdekte dat ze ver verwijderd waren van en inconsistent waren met de religie en de geest van de islam. Dit was niet alleen de treurige gang van zaken bij de bevolking van Nejd, maar ook op andere plaatsen in de moslimwereld.


OPROEP TOT EEN OPNIEUW VAN HET PURE MONOTHEÏSME


De Sheikh ontdekte dat de mensen hun geloof hadden verlaten, en hoe meer hij hun afwijkingen bestudeerde, hoe vaster hij werd in zijn overtuiging en vastberadenheid dat moslims zichzelf onvermijdelijk moesten veranderen en het pad van de vrome voorgangers moesten betreden. De hadiths van de Profeet (Sal) zeggen als volgt:
‘Je moet noodzakelijkerwijs het pad betreden van degenen die vóór je leefden’.
  • ‘Het laatste uur zal niet komen voordat sommige mensen van mijn Ummah afgoden beginnen te aanbidden.’
  • ‘De Islam werd als vreemdeling geboren en zal op soortgelijke wijze als vreemdeling terugkeren.’

    Sjeik Muhammad had inmiddels besloten om publiekelijk aan zijn volk te verklaren dat zij van het goede pad waren afgedwaald.

    Hij begon met zijn oproep aan de mensen in de stad Harimala en maakte hen duidelijk dat hij hen alleen tot Allah riep. Hij herinnerde de mensen eraan dat alles alleen voor Allah zou moeten zijn en dat ze hun verkeerde overtuigingen en praktijken moesten opgeven. Dit leidde natuurlijk tot ruzie en strijd met het volk en zelfs met zijn vader, die zich had laten meeslepen door de valse uitspraken van de afwijkende volgelingen.

    De sjeik bleef zijn zaak onverschrokken nastreven door toespraken te houden, te schrijven en de mensen praktisch te begeleiden. Uiteindelijk accepteerde een ruime meerderheid van zijn volk zijn opvattingen. Ook zijn vader en broer Sulaiman waren na langdurige discussies overtuigd. In het jaar 1153 na Christus overleed zijn vader Abd al Wahhab.

    Na de dood van zijn vader aanvaardde het volk openlijk de roep van de sjeik en liet het zijn valse opvattingen varen. Zij reageerden zowel in woorden als in daden op de oproep tot een terugkeer naar de Sunnah van de Profeet (s).

    Gedurende deze tijd werd zijn stad gedomineerd door twee stammen die beiden het leiderschap claimden, maar geen van hen was in staat de volledige controle over te nemen en de gerechtigheid te handhaven. Deze stammen hielden zich bezig met het houden van slaven en gaven zich over aan alle onheil en zonde. Toen de Sheikh erover dacht hen te vermanen, kregen ze er lucht van en vielen ze hem aan, maar werden verhinderd door de tijdige actie van een aantal goede mensen.

    De sjeik verliet Harimala naar zijn geboortestad Aiyna, waar zijn voorouders ooit woonden en regeerden. Hier ontmoette hij een zekere Uthman bin Hamd bin Muammar, aan wie hij zijn reformistische beweging uitlegde, gebaseerd op de Koran en de Sunnah. Hij legde de betekenis van Thawheed uit en hoeveel de overtuigingen en daden van de mensen verschilden van het ware pad. Hij vertelde Uthman dat als hij de zaak van Allah en zijn woord zou hooghouden, hij spoedig tot de leiding in Nejd zou komen en met eeuwige gelukzaligheid zou worden gekroond.

    Uthman reageerde gemakkelijk op de oproep van de sjeik. Ook hier drong de Sheikh er bij de mensen op aan om terug te keren naar alleen de aanbidding van Allah (Thawheed) en een strikte naleving van de Sunnah van de Profeet (s). De sjeik slaagde erin bomen om te hakken die in het gebied werden aanbeden. Met de hulp van Uthman slaagde hij erin de koepel boven het graf van Zaid ibn al Khattab neer te halen. Ook voerde hij de voorgeschreven straf voor overspel uit op een vrouw die het had bekend.

    De Sheikh en zijn boodschap werden algemeen bekend en zijn reputatie verspreidde zich wijd en zijd en bereikte ook Sulaiman bin Muhammad bin Urai'ir, de gouverneur van Ahsa en de kinderen van Khalid. Deze onbeschaamde en onwetende man stuurde een brief naar Uthman bin Muammir waarin hij zei: "Deze man die bij u is, zegt dit en deed dat, en als u deze brief ontvangt, doodt u hem, anders zullen we uw kharaj (inkomsten) inhouden die bij ons is in Ahsa. "Dit was een lastige situatie voor Uthman. Urair tegenstaan was te veel voor hem. Uit angst voor deze dreiging en zwak in zijn geloof beval Ibn Muammar dat de sjeik uit zijn land moest worden verbannen. stad.

    De sjeik verliet de stad te voet, begeleid door een ruiter, door de woestijn in de brandende zon, met alleen de gedachte aan Allah, totdat hij Dariya bereikte als gast van Abd al rahman bin Suwailim. Via ibn Suwailim leerden de meeste prominente mensen van Dariya de sjeik kennen. Ze bezochten hem in het geheim en hij legde hun de werkelijke betekenis en betekenis van Thawheed uit. Onder degenen die de sjeik bezochten waren de twee broers van prins Muhammad bin Saud. Deze twee broers werden na veel discussie en begeleiding door de Sheikh verlicht. Ze legden aan hun broer, prins Muhammad, uit dat Sheikh Muhammad bij Ibn Suwailim logeerde en dat hij een zegen van Allah was die naar hen was gestuurd. Ze drongen er bij de prins op aan de sjeik te ontmoeten.


    PRINS MOHAMMED BIN SAUD ACCEPTEERT DE SHEIKH


    Prins Mohammed accepteerde de suggestie en ontmoette de sjeik. Hij nodigde de prins uit om te ontdooien en zei dat dit de boodschap was waarmee alle boodschappers door Allah waren gestuurd. Hij vestigde ook de aandacht van de Prins op de polytheïstische praktijken en opvattingen die gangbaar waren onder de mensen van de Nejd. Hij wenste dat de prins de leiding over de moslims op zich zou nemen. De prins gaf gehoor aan de wens van de sjeik en bood hem alle hulp en bijstand aan om zijn taak uit te voeren. Hij beloofde ook dat hij zich aan de Sunnah van de Profeet (s) zou houden om het goede te bevelen en het kwade te verbieden.

    Nadat de Sheikh zich in Dariya had gevestigd, begonnen mensen van alle kanten naar hem toe te stromen, waarbij ze zelfs beweerden verwantschap te hebben en zijn oproep te aanvaarden. In de tussentijd kwam Uthman ibn Muammar, die de sjeik uit zijn stad verbannen had, te weten dat prins Mohammed sjeik Mohammed en zijn boodschap aanvaardde. Nu had Uthman grote spijt van wat hij de sjeik had aangedaan.

    Uthman ibn Muammar kwam, vergezeld van een grote delegatie, naar Dariya en riep de sjeik op om hun excuses aan te bieden. Ze verzochten de Sheikh om met hen mee terug te komen. Hij antwoordde dat het volledig afhing van de wens van prins Mohammed. Prins Mohammed weigerde op hun verzoek in te gaan en Uthman en zijn volgelingen gingen teleurgesteld terug.


    SHEIKH KRIJGT VOLGENDE


    Nu kwamen mensen in grote aantallen naar de Sheikh, op zoek naar pure kennis zonder de vervalsing van fabels en onwaarheden. Hij legde hen de werkelijke betekenis van “La ilaaha illallah” uit en de betekenis ervan. Hij benadrukte het belang van de ontkenning van alle valse goden en de bevestiging van Allah en zijn eigenschappen.

    De Sheikh communiceerde met mensen uit andere steden en nodigde hen uit om zijn oproep te aanvaarden en zich bij zijn beweging aan te sluiten om Shirk en al zijn afschuwelijke praktijken uit te roeien.

    Sommigen accepteerden het, anderen verwierpen hem en sommigen maakten hem zelfs belachelijk en beschuldigden hem van tovenarij. Hij zette zijn missie onverschrokken voort. De tegenstanders deden hun uiterste best om hun krachten te bundelen om deze opkomende beweging op welke manier dan ook te vernietigen. Sjeik Muhammad en de Prins hadden geen andere keus dan hun toevlucht te nemen tot het zwaard om deze beweging te verdedigen. Deze oorlog duurde vele jaren en dorp na dorp viel in handen van de nieuwe alliantie. Sommige tegenstanders begonnen ze vrijwillig te accepteren toen ze de ware aard van de beweging beseften.

    Alle pogingen van de misleide groep om hun krachten te bundelen om deze opkomende beweging op welke manier dan ook te vernietigen, mislukten jammerlijk. Na de verovering van Riyad in 1187 vertrouwde de sjeik het bestuur van het volk toe aan prins Abdul Aziz bin Muhammad bin Saud en wijdde zijn tijd aan aanbidding, leren en onderwijzen. Prins Muhammad en zijn zoon Abd al Aziz raadpleegden hem altijd voordat ze iets ondernamen en hij zijn uitspraak deed. Na een zware strijd en nadat hij zijn doel had bereikt, stierf hij in Dhul Qa'dah van 1206.


    BOEKEN GESCHREVEN DOOR SHEIKH MOHAMMAD


    De Sheikh was de auteur van een aantal boeken, waaronder het beroemde KITAB AL TAWHID, dat geen introductie behoeft. De andere boeken zijn Kashf al Shubuhat, Thalabat al Usul, Mukhtasar al-Sal-Nabawiyyah, Mukhthasar al-Insaaf, de Sharh al-Kabir fi'l Fiqh, de Nasihat al-Muslimin bi-ahadiet Khatam al-Nabiyyin, Kitab al-Kabair, Ahadith al-Fitn en verschillende andere verhandelingen en de meeste daarvan hadden betrekking op over het onderwerp Tawheed.

    In het werk Unwan al-Majid wordt vermeld dat de sjeik veel leerlingen had, onder wie zijn zonen die later vooraanstaande geleerden werden. Zijn vier zonen Hussain, Abdullah, Ali en Ibrahim richtten scholen dicht bij hun huis op en gaven les aan de jonge studenten uit Dariya en andere plaatsen. De vijfde zoon had niet bij hem gestudeerd en was in zijn jeugd overleden.

    Enkele voorbeelden voor de studenten die van zijn kennis profiteerden en opklommen tot de positie van Qadi’s en Moefti’s zijn als volgt:

    Sjeik Abd al Aziz bin Abdullah al Hussein al Nasim die rechter was op het grondgebied van Al Washm.

    Sjeik Said bin Hijji die rechter werd van Hauta van Bani Tamim,

    Sjeik abd al Rahman bin Nami, die rechter van Aiyna werd

    Ahsa, Shaikh Ahmad bin Rashid al-Uraini, de Qadi van Sudair.

    De meest opvallende student was Sjeik Muhammad bin Ibrahim bin Abdul Latiff bin Abdul Rahman bin Hassan, de grote Moefti van Saoedi-Arabië.


    EEN SAMENVATTING VAN DE STRIJD VAN SJEIK MOHAMMED


    Vanwege de sterke opvattingen van de sjeik over Tawhid was hij zijn hele leven en na zijn dood tot op de dag van vandaag een controversieel figuur. We zullen hier enkele van zijn mededelingen en uittreksels van verhandelingen weergeven die hij ten behoeve van de lezers had geschreven. Dit is wat hij schreef aan al-Suwaidi, een van de geleerden van Irak, in antwoord op zijn brief:

    "Van Muhammad ibn Abd al-Wahhab aan zijn broer in geloof Abd al-Rahman ibn Abdalla - Vrede zij met jou en ook de genade en de zegeningen van Allah. Om verder te gaan: ik ben blij met je brief. Moge Allah je tot een van de leiders van de vrome mensen maken en ook tot een van de missionarissen die mensen oproepen tot de religie van de Leider van de Boodschappers. Ik zou je graag willen informeren dat ik bij de genade van Allah een volgeling ben van de zuivere religie en niet een Mubtadi (Innovator). Mijn geloof en religie waarmee ik Allah gehoorzaam is dezelfde Madhab als die van de Ahl al-Soennah wal Jama'ah en zoals die wordt vastgehouden door de leiders van de moslims, zoals de vier gevierde leiders van de wet en hun volgelingen tot de dag van de wederopstanding.

    Ik heb echter de nadruk gelegd op trouw en oprechtheid in het volgen van de religie van Allah. Ik heb de mensen gevraagd om de levenden en de doden niet aan te roepen onder de heilige en vrome mensen die hulp zoeken. Ik heb hen ook geadviseerd om daden van SHIRK (het associëren van andere voorwerpen in de aanbidding van Allah) te vermijden terwijl ze toewijding aan Allah aanbieden in zaken als het slachten voor een offer, het afleggen van geloften, het vertrouwen op wie dan ook of in Sujood (Prostratie) en andere zaken die uitsluitend aan Allah zijn voorbehouden. Niemand mag als partner van Allah worden beschouwd, moge hij een engel of een door hem aangestelde profeet zijn. Hij is de enige die alle boodschappers van de eerste tot de laatste de opdracht heeft gegeven om te gehoorzamen en te aanbidden. Dit is de Madhab gevolgd door de Ahl al Sunnah wal Jama’ah.

    Ik heb de mensen ook in duidelijke woorden verteld dat de eerste en vroegste mensen die daden van SHIRK introduceerden de Rafidah (sjiitische extremisten) waren die een beroep deden op Ali en anderen, op zoek naar hulp voor hun behoeften en om hen van hun kwellingen te verlossen.

    Ik heb een kantoor in mijn stad waar mensen naar mij luisteren en mij gehoorzamen. Sommige van de belangrijkste magnaten van de stad hadden hier een hekel aan, omdat wat ik zei in strijd was met hun tradities. Ik leid de mensen in de voorgeschreven gebeden en spoor hen aan hun zakaat te betalen en andere daden van toewijding aan Allah te verrichten. Ik verbood hen zich over te geven aan RIBA, aan het drinken van wijn en alle andere bedwelmende middelen. Het volk verzette zich tegen deze corrupte leiders en kwam tegen hen in opstand. Dit is de Thawheed die ik moet prediken. Deze ondeugende magnaten van de stad begonnen mij verschillende soorten verzinsels toe te schrijven. Het onheil laaide op en ze vielen ons aan met alle legers van Satan, de cavalerie en de infanterie. Ze beweren dat ik alle mensen als ‘Kaafirs’ heb gebrandmerkt, behalve degenen die mij volgen, en dat ik hun huwelijken op een verkeerde en illegale manier heb voltrokken. Ik vraag me af hoe een weldenkend mens zulke dwaze dingen kan bedenken en zeggen. Ik verklaar mezelf echter vrij van dergelijke laster in de aanwezigheid van Allah. Dergelijke gesprekken kunnen alleen afkomstig zijn van geestelijk gestoorden. Kortom, wat er ook over mij wordt gezegd, behalve dat ik hen uitnodig voor Thawheed en hen verbied daden van Shirk te begaan, is absoluut onwaar.”

    ZAKEN WAARVOOR DE SHEIKH HET PUBLIEK UITNODIGDE EN DIE HEM IN GESCHIL HEBBEN GEBRACHT MET ENKELE ULEMAS:

    1.Tawhid al-Ubudiya-

    Hij legde de mensen uit dat Ibadah niets anders is dan exclusieve gehoorzaamheid aan Allah en het naleven van Zijn geboden. Dit is een veelomvattende term voor alles waar Allah van houdt en de woorden en daden waarmee Hij tevreden is. Er zijn vele vormen van Ibadah (aanbidding) die uitsluitend aan Allah moeten worden aangeboden, zoals Salat (gebeden), Saum (vasten), Zakat en Sadaqah, het slachten van offerdieren, tawaaf en aanroepingen. Hij zei dat iedereen die een van deze daden op iemand anders dan Allah richt, een Mushriq wordt, zoals Allah de Verhevene zegt:

    "En wie naast Allah een andere ilah (god) aanroept (of aanbidt) waarvan hij geen bewijs heeft, dan is zijn afrekening alleen bij zijn Heer. Al-Kafirun (de ongelovigen in de Eenheid van Allah, polytheïsten, heidense afgodendienaars etc.) zal zeker niet succesvol zijn." Al Koran 23:117

    2. Tawassul –

    Dit betekent een vurig pleidooi en kent twee soorten: het toegestane en het verboden. Het toegestane is door middel van geloof en goede daden en de Glorieuze Namen van Allah en zijn eigenschappen. Het verboden middel is een smeekbede waarbij de naam van de Boodschapper, vrome mensen en heiligen wordt gebruikt. Dit is wat Allah de Verhevene zegt:

    "O jullie die geloven! Wees je bewust van je plicht jegens Allah en zoek de middelen om Zijn zaak te benaderen en streef zoveel als je kunt voor Zijn zaak, zodat je succesvol zult zijn." Al Koran 5:35

    3. Op pelgrimstocht naar moskeeën reizen -

    Hij vroeg de mensen geen pelgrimstochten te ondernemen naar andere moskeeën dan de drie moskeeën zoals vermeld in een authentieke hadith.

    “Onderneem geen reis behalve naar de drie moskeeën – de Heilige Moskee Mekka), mijn moskee (Medina) en de verdere moskee (Al Aqsa).”

    4. Bouwen van graven, bedekken en decoreren enz. -

    De sjeik verklaarde openlijk dat het bouwen van gebouwen boven de graven onwettig is. Dat geldt ook voor het omhullen van de graven met prachtige bedekkingen en het versieren ervan. Het is verboden kaarsen boven de graven te branden of stenen inscripties aan te brengen. Hij verklaarde ook dat het illegaal is om bewaarders en verzorgers van heiligdommen te hebben. Het bezoeken van dergelijke plaatsen komt neer op afgoderij en kan leiden tot andere verboden handelingen, zoals het kussen ervan en het rondlopen ervan. Hij ondersteunde zijn uitspraken met talrijke hadiths die dergelijke constructies verboden, ze bezochten en erin baden. De Shaikh citeerde de hadith van Abu ‘l-Hayyaj al-Asadi, aan wie Ali ibn Abi Talib vroeg:

    “Moet ik jou niet een plicht opdragen waarmee de Boodschapper van Allah mij had opgedragen – om geen standbeeld achter te laten dan het te verpletteren, en geen graf boven de grond uit te steken behalve om het met de grond gelijk te maken?”

    5. Eenheid met respect voor de Heilige Namen en Eigenschappen van Allah-

    Hierover hield de Sheikh de opvattingen aan van de vrome voorgangers en de vier gevierde rechtsgeleerden en anderen die dezelfde mening toegedaan waren, namelijk de bevestiging en erkenning van de namen en eigenschappen van Allah zonder gebruik te maken van Tamtheel (het vinden van overeenstemming met de eigenschappen van Allah) of Takeef. (bijvoorbeeld om uit te leggen hoe Allah iets doet).

    6. Innovaties-

    De Sheikh had een grote hekel aan en sprak zich uit tegen innovaties (Bida’), vooral:

    1. Het vieren en houden van bijeenkomsten op de verjaardag van de Profeet.

    2. Het maken van Dhikr en salawath voordat de Adhan wordt uitgesproken.

    3. Het mondeling uitspreken van de Niyyah (intentie), vooral vóór Takbir Tahrim.

    4. Recitatie van een hadith van Abu Huraira voordat de Khatib de Minbar beklimt. (Preekstoel)

    De Sheikh verafschuwde en veroordeelde ook de vernieuwde praktijken van Tariqas (Orders), Tawassuf (Mystiek) en andere praktijken die geen gezag of sanctie hebben van de Boodschapper (sal) of van de Metgezel (R.A). Verschillende Ulema hadden al vóór Sjeik Muhammad werken over dit onderwerp samengesteld, zoals Ibn-Waddah, al-Turthushi en al-Shatibi, over deze afschuwelijke, vernieuwde praktijken en ketterse acties.

    Dit is een korte biografie van de beste hervormers en de grootste Mujaheden en een gerenommeerd islamgeleerde, die Allah zegende met diep inzicht. Deze hervormingsbeweging werd geïnitieerd door sjeik Muhammad en niet door sjeik Abdul Wahhab. De juiste naam voor deze beweging had ‘al-Muhammadiya’ moeten zijn en niet ‘al Wahhabiya’. In het licht van de bovenstaande feiten wordt het aan de lezer overgelaten om te beoordelen of de Sheikh een nieuwe madhab heeft geïnitieerd of de dien van de Profeet (s), zijn nobele metgezellen en hun opvolgers nieuw leven heeft ingeblazen.

    Alle lof en dank gaat uit naar Allah de Verhevene, die ons de gunst heeft verleend om deze levensschets van Sheikh Muhammad ibn Abd al-Wahhab op te stellen. Moge Allah hem genadig zijn en de vrede en zegeningen van Allah zij met Mohammed (salla) voor zijn familie, al zijn nobele metgezellen en hun opvolgers tot de laatste dag.


    Lees ook het geweldige boek van Sheikh Muhammad bin Abdul Wahhab:
    Kitaab At-Tawheed   Audiolezingen

    De beweging van Shaykh Muhammad ibn ‘Abd al-Wahhaab

    Imaam Muhammad Ibn Abdul Wahhab - Zijn leven en missie

    Een correctie van misverstanden gevonden in niet-Arabische bronnen over de beweging van sjeik Muhammad Bin Abdul Wahhab

    Wie zijn de Wahhaabi's en wat is hun boodschap?

    Muhammad Ibn Abdul Wahhab, zijn leven, verhaal en missie door Jamal Zarabozo (pdf-boek) (in het Engels)

    Advies aan degenen die de salafistische geleerden niet herkennen en hen Wahhaabi's noemen
    De ‘Wahhabi’-mythe: het wegnemen van veelvoorkomende misvattingen en de fictieve link met Bin Laden



    Hoofdpagina